Terzi Baba 3 — İstişâre Dosyası "Terzi Baba 3 — İstişâre Dosyası" kitabının merkez teması ve asîl dayanağı nedir?

"Terzi Baba 3 — İstişâre Dosyası", Halvetî-Uşşâkî mektebine mensup Necdet Ardıç'ın, sâliklerin mânevî yolculuklarındaki mertebî ilerlemelerini ve bu süreçteki tecrübelerini bir araya getiren bir çalışmadır. Kitabın oluşumu, Terzi Baba'nın müridlerine gönderdiği bir "mail" ile başlar. Bu mailde, sâliklerden Efendi Baba'yı tanıdıktan sonra hayatlarındaki değişiklikleri, hayata bakış açılarını, kendilerindeki idrâkî gelişimleri, yaşadıkları olağanüstü özel hâlleri, son idrâk yaşantılarını ve Efendi Baba'yı hangi vasıfta gördüklerini özet olarak bildirmeleri rica edilir. Bu ricâ, mürşid-mürid muhabbetinin ve mürşidin sâlik üzerindeki irşadının bir tatbîkidir.

Kitapta yer alan mürid mektupları ve zuhuratlar, sâliklerin Terzi Baba ile tanıştıktan sonra yaşadıkları dönüşümü açıkça ortaya koyar. Örneğin, bir mürid Terzi Baba'yı tanıdıktan sonra "tefekkür etmeyi ve neyin tefekkür edilmesi gerektiğini öğrendiğini, hayatın mânâsını, âlemin hakikatini ve kendi hakikatini" keşfettiğini belirtir. Bir başka mürid ise, Terzi Baba'yı "yolunu aydınlatan bir nur, bir ışık, elinden tutan bir dost-bir veli, susuzluktan yanan gönlüne akan bir ırmak, aradıklarını bulduğu hazine, kendini seyreylediği saf ayna ve kendinde bulduğu mürşid" olarak tanımlar. Bu ifadeler, mürşidin sâlikin sülûkundaki merkeziyetini ve mânevî rehberliğini vurgular.

Kitabın sonunda yer alan bir notta, bu yazıların sâliklerin kendilerine verilen gerçek tasavvuf eğitimi ile ilgilenmeye başladıktan sonra kısa sürede kendilerini tanıyıp gerçek bir kimlik sahibi olmaları, özgüvenlerini bulmaları ve aldıkları bilgileri birleştirerek bu güzel hâllere, mânevî kültür ve lütuflara ermeleri neticesinde ortaya çıktığı belirtilir. Bu durum, Terzi Baba'nın eğitim metodolojisinin, sâliklerin kendi içlerindeki potansiyeli keşfetmelerine ve mânevî idrâklerini genişletmelerine yönelik olduğunu gösterir. Kitap, sadece bir istişâre dosyası olmanın ötesinde, bir mürşidin irşadının sâlikler üzerindeki amelî tezâhürlerini ve sülûkî ilerlemelerini belgeleyen bir eser niteliğindedir.