Tesbih ve Zikir kitabına göre Melekût ne anlam taşır?

Melekût, tasavvufî anlayışta varlık mertebelerinden biridir ve ruhânî varlıkların bulunduğu âlemi temsil eder. Necmeddin Kübrâ'ya göre, "her bir şeyin melekûtu O'nun elindedir" (Yâsîn, 36/83) ayetinde geçen melekût, kevn âleminin bâtınıdır ve ahiret ile saf hayatı (hayat-ı sırf) ifade eder¹. Bu bağlamda, mevcut zerrelerden her biri kendi melekût lisanıyla tesbih eder¹. Ancak cisimlere ilişkin olan beş duyumuz, melekût âlemine yayılmış olan bu tesbih seslerini işitmeye engeldir; ruhânî âlem inkişaf etmedikçe bu tesbihler idrak edilemez¹.

Melekût âlemi ehli, mülk âlemi ehli ile birlikte Hakk'ın övgüsünde tek kalpli, tek kıbleli ve tek huylu olmayı hedefler; yer ve gök ehli birleşerek Hakk'ın güzel zikirlerini dillerine getirirler². Terzi Baba'nın Kur'ân-ı Kerîm'de Tesbîh ve Zikir isimli kitabında belirtildiği üzere, varlıkların kendi özlerindeki program neyi gerektiriyorsa, o hâl üzere zuhûr etmeleri onların tesbihidir³. Melekler, "Subbûh" ve "Kuddûs" esmâlarının zuhûrları olduklarından bu isimlere uygun hâlleri ortaya koyarak tesbih ederler³. Bu durum, melekût âleminin tesbihle olan derin bağını gösterir. İnsan, zikir ve tesbih ile hakikat gözü açılıp gönül gözüyle ilâhî rızayı müşahede edebilir, böylece melekût dairesindeki bu hakikatleri idrak etme yolunda ilerler⁴.