Nebe' Sûresi 37. âyetin meâli (Türkçe anlamı) nedir?

Nebe' 37Cüz 30 · Sayfa 583

Nebe' Sûresi 37. Âyet

النبإ

Rabbi-ssemâvâti vel-ardi vemâ beynehumâ-rrahmân(i)(s) lâ yemlikûne minhu ḣitâbâ(n)

(36-38) Bunlar kendilerine; Rabbinden, göklerin ve yerin ve ikisi arasındakilerin Rabbinden, Rahman'dan bir mükafat, yeterli bir ihsan olarak verilmiştir. Onlar, Ruh'un (Cebrail'in) ve meleklerin saf duracakları gün Allah'a hitap edemeyeceklerdir. Sadece Rahman'ın izin vereceği ve doğru söyleyecek olan kimseler konuşabilecektir.

Nebe' Suresi'nin 37. ayeti, Allah'ın evren üzerindeki mutlak egemenliğini ve Rahman sıfatının tecellisini vurgulamaktadır. Ayet, yaratıcının kudretini ve O'nun huzurunda hiçbir varlığın söz söyleme yetkisine sahip olmadığını dilbilimsel bir derinlikle ifade eder.

1رَّبِّr-b-b

Kök:ر ب ب—Ayette, göklerin ve yerin yaratıcısı, sahibi, yöneticisi ve terbiye edicisi olan Allah'ı ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Rabb kelimesi, aslen terbiye etmek, bir şeyi tedricen kemale erdirmek anlamına gelir. Allah için kullanıldığında, yaratma, rızık verme, yönetme ve her şeyi kemale erdirme anlamlarını kapsar. Ayette, 'göklerin ve yerin Rabbi' ifadesi, Allah'ın bu varlıklar üzerindeki mutlak tasarruf ve terbiye ediciliğini vurgular.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Rab, mülkün sahibi, işleri idare eden, terbiye eden ve ıslah eden demektir. Ayetteki 'Rabbi' ifadesi, Allah'ın sadece yaratıcı değil, aynı zamanda yarattığı her şeyi sürekli olarak yöneten, düzenleyen ve geliştiren olduğunu gösterir.

2ٱلسَّمَـٰوَٰتِs-m-v

Kök:س م و—Gökler, yani yeryüzünün üzerindeki tüm uzay ve evrensel katmanları ifade eder.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Semâvât kelimesi, 'semâ'nın çoğuludur ve 'yüksek olmak, yücelmek' kökünden gelir. Kur'an'da genellikle yeryüzünün üzerindeki katmanları, yıldızları ve gezegenleri içeren geniş uzayı ifade eder. Bu ayette, Allah'ın kudretinin ve mülkiyetinin sadece yeryüzüyle sınırlı olmadığını, tüm gökleri de kapsadığını belirtir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Semâvât, 'semâ' kelimesinin çoğulu olup, mecazi olarak yüksek ve yüce olan her şeyi ifade edebilir. Ancak bu ayette, 'gökler ve yer' bağlamında, somut olarak yeryüzünün üzerindeki uzay ve evrensel katmanlar kastedilmektedir. Allah'ın bu geniş evrenin Rabbi olduğu vurgulanır.

3ٱلْأَرْضِe-r-d

Kök:أ ر ض—Üzerinde yaşadığımız gezegen olan yeryüzünü ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Arz kelimesi, 'yeryüzü' anlamına gelir ve Kur'an'da genellikle üzerinde canlıların yaşadığı, bitkilerin bittiği, dağların ve denizlerin bulunduğu gezegeni ifade eder. Ayette, Allah'ın sadece göklerin değil, aynı zamanda yeryüzünün de Rabbi olduğu belirtilerek, O'nun yaratıcılığının ve egemenliğinin kapsamı vurgulanır.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Arz, 'yeryüzü' demektir ve Kur'an'da hem belirli bir gezegen olarak hem de genel olarak 'aşağıda olan' anlamında kullanılır. Bu ayette, 'gökler ve yer' ikilemi içinde, Allah'ın yaratma ve yönetme kudretinin tüm evreni kapsadığına işaret eder.

4ٱلرَّحْمَـٰنِr-h-m

Kök:ر ح م—Allah'ın geniş ve kuşatıcı rahmetini ifade eden, sadece müminlere değil, tüm varlıklara şamil olan bir sıfatıdır.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Rahman kelimesi, Kur'an'ın en temel kavramlarından biridir ve Allah'ın evrensel, kuşatıcı ve sürekli rahmetini ifade eder. Bu rahmet, sadece ahirette değil, dünyada da tüm yaratılmışları kapsar. Ayette, Allah'ın 'Rahman' olarak nitelendirilmesi, O'nun mutlak kudretinin ve egemenliğinin aynı zamanda sonsuz bir merhametle birlikte olduğunu gösterir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Rahman, 'rahmet' kökünden türemiş olup, rahmeti çok olan, rahmeti her şeyi kuşatan demektir. Allah'ın bu sıfatı, O'nun yaratma ve yönetme eylemlerinin temelinde yatan sonsuz lütuf ve merhameti ifade eder. Ayette, 'Rahman' sıfatının zikredilmesi, O'nun huzurunda konuşma yetkisinin olmamasının, O'nun merhametine rağmen mutlak otoritesinden kaynaklandığını vurgular.

5يَمْلِكُونَm-l-k

Kök:م ل ك—Sahip olmak, gücü yetmek, muktedir olmak anlamlarına gelir; burada 'konuşma yetkisine sahip olmak' anlamında kullanılmıştır.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Mülk kökünden gelen yemlikûne fiili, 'sahip olmak, kudret sahibi olmak, bir şeye hükmetmek' anlamlarına gelir. Bu ayette, 'lâ yemlikûne minhu hitâben' ifadesi, hiç kimsenin Allah'ın huzurunda söz söyleme, şefaat etme veya itiraz etme yetkisine sahip olmadığını, O'nun mutlak otoritesini ve hükümranlığını vurgular.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Mülk kavramı, Kur'an'da genellikle Allah'ın mutlak egemenliğini ve tasarruf yetkisini ifade eder. 'Yemlikûne' fiili, bu bağlamda, Allah'ın huzurunda herhangi bir varlığın kendi başına bir yetkiye, özellikle de söz söyleme yetkisine sahip olamayacağını anlatır. Bu, Allah'ın yüceliği ve kudreti karşısında yaratılmışların acziyetini gösterir.

6خِطَابًاh-t-b

Kök:خ ط ب—Söz, konuşma, hitap etme veya şefaat etme yetkisi anlamında kullanılmıştır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Hitâb, 'muhatap olmak, konuşmak' kökünden gelir. Kur'an'da genellikle birine yöneltilen sözü ifade eder. Bu ayette, 'lâ yemlikûne minhu hitâben' ifadesi, Allah'ın azameti karşısında hiç kimsenin O'na karşı bir söz söyleme, O'nunla konuşma veya O'nun adına şefaat etme yetkisine sahip olmadığını belirtir. Bu, Allah'ın mutlak hükümranlığını pekiştirir.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Hitâb, 'söz söylemek, hitap etmek' demektir. Ayetteki kullanımı, Allah'ın izni olmadan veya O'nun belirlediği sınırlar dışında kimsenin O'nunla konuşmaya veya O'nun huzurunda bir talepte bulunmaya cüret edemeyeceğini ifade eder. Bu, Allah'ın yüceliği ve O'na duyulması gereken saygıyı vurgular.

Nebe' Sûresi

Terzibaba - Necdet Ardıç

Âyet-i kerime Rahmaniyet-Sıfât mertebesi âyetlerindendir.

Kur’anı Keriym Nebe Suresi 78. sure 37. Âyette

rabbissemavati vel ardı ve ma beynehümarrahmani la yemlikune minhü hıtaben

semavat ve arzın ve ikisinin arasındakilerin rabbi minhü/ondan hitab etmeye mülk edinilmeyen/güç getirilinmeyen rahmandır

“O; göklerin, yerlerin ve ikisi arasında olanların Rabbıdır. O, önünde kimsenin konuşmayacağı Rahmandır.”

Semavat, arz ve aralarında olanların hepsi “Mertebe-i Rububiyyet”le idare ve terbiye edilmektedir.

Rububiyyeti de “Rahmaniyyet” hakikati zuhura getirmektedir.

Böylece genel güç “Rahmaniyyet”in elinde olduğundan; ondan izinsiz, önünde kimse konuşamaz.^[38]

Eserin tamamını oku Okuyucuda aç

Bu âyet şu eserlerde de geçiyor(2)

Er-Rahmân Dur Rabbın Namazda (Cilt 2)