Altı Peygamber — Hz. Âdem "Altı Peygamber — Hz. Âdem" kitabının merkez teması ve asîl dayanağı nedir?

Kitabın asıl dayanağı Kur'ân-ı Kerîm'de geçen "Ben yeryüzünde bir halîfe hâlk edeceğim" (Bakara 2/30) ve "Âdem'e bütün isimleri öğretti" (Bakara 2/31) âyetleridir. Bu âyetler, insânın esmâ-i ilâhiyyenin câmi mahzarı olduğunu ve halîfetullah sırrının insânda tahakkuk ettiğini vurgular. Kitap, Hz. Âdem'in seçilmişliğini, zâtî tecelliyi zuhura getirmek ve İlâhî emânetleri yüklenmek için Âdem-i mânânın seçilmesiyle açıklar. Ayrıca, Âdem'in halîfe olarak seçilmesinin bir diğer sebebinin de "sıfat-ı mütekabile-i İlâhiyye", yani karşılıklı zıt İlâhî isimlerle mahlûk olması olduğu belirtilir. Hz. Âdem'in yeryüzündeki ilk istiğfarı ve bu istiğfarın insânoğlunun yeryüzündeki ilk istiğfarı olması gibi hikâyeler, insânın kendi varlık vücûdunun günah olarak yeterli olduğu fikriyle birlikte ele alınır. Kitap, insânın kendine dönüş yolculuğunun Âdemiyyet mertebesinden başlaması gerektiğini ve bu mertebenin şeriat, tarikat, hakikat ve mârifet mertebelerinden izahlarının olduğunu ifade eder. Hz. Âdem'e yapılan secde emri ve İblis'in bu emre uymaması kıssası, insânın İlâhî hakikatleri taşıyan bir varlık olarak secdeye müstehak olduğunu ve bu secdenin aslında Hakk'a yapıldığını gösterir. Bu bağlamda, Âdem (a.s.) gerçek secdegâh ve halîfedir. Kitap, bu hakikatlerin anlaşılmasının Hakk yolunda sâlik olanlar için büyük faydalar sağlayacağını ve her insânın kendi hayat hikâyesini bu kıssalarda bulabileceğini belirtir.</blockquote>