Dur Rabbın Namazda (Cilt 1) eserinde Salât (Namaz) kavramı nasıl ele alınır?

"Dur Rabbın Namazda (Cilt 1)" eseri, Salât kavramını derinlemesine incelerken, onun sadece beş vakit kılınan bir ibadet olmadığını, aynı zamanda Hakk'ın kâinattaki sürekli işleyişini ve sâlikin bu işleyişle bütünleşmesini ifade ettiğini belirtir². Eserde Salât, lugat anlamıyla "duâ, yöneliş, istek" olarak açıklanır ve zâhir âlemde yönelişi ifade eder³. Ancak tasavvufî mertebede, "Dur! Rabbin namaz kılıyor" ifadesiyle, sâlikin mi'râc yolculuğunda ulaştığı bir mertebede, kendi beşeriyetini bir kenara bırakıp Hakk'ın kendi zatında namaz kıldığı idrâkini vurgular⁴. Bu durum, rubûbiyet hakikatinin idrâkiyle sâlikte namaz kılanın Hakk olduğunu gösterir⁴. Eser, namazın mü'minin mi'râcı olduğunu ve "dâimî"ye dönmeden hedefe ulaşılamayacağını ifade eder⁵. Bu "dâimî" hâl, Salât-ı Dâim olarak adlandırılır ve her nefeste Hakk ile irtibat kurma makamını temsil eder⁶. Salât, ef'âl âlemi ameli olarak "Salât" iken, esmâ âlemi ameli olarak "Salât-ı Dâim"e dönüşür¹. Bu, Hakk'ın rubûbiyet hükümlerinin ef'âl âleminde yürürlükte olması ve zâtî mertebenin sıfatlanarak âlemlerde işler hâle gelmesidir³. Dolayısıyla, eserde Salât, kulun fiili olan ibadetten öte, Hakk'ın fiili olan ubûdiyete işaret eden, sâlikin beşeriyet namazından rubûbiyet namazına geçişini anlatan derin bir kavram olarak işlenir⁷.