Dur Rabbın Namazda (Cilt 1) kitabı sâlik için hangi açıdan yol gösterir?

"Dur Rabbın Namazda (Cilt 1)" adlı eser, sâlikin mânevî yolculuğunda ulaştığı yüksek bir mertebeyi ele alır. Bu mertebe, sâlikin kendi hakikatini idrâk ettiği ve beşerî varlığının ötesine geçtiği bir hâldir. Eser, bu durumu "Dur, Rabbın namazda" ifadesiyle açıklar. Bu ifade, sâlikin mi'râc akşamı gibi mânevî yükselişin zirvesinde, artık kendi beşeriyetiyle namaz kılmak yerine, Hakk'ın kendisinde namaz kıldığını müşâhede etmesi anlamına gelir¹. Yani, sâlikin Rubûbiyet hakikatini idrâk etmesiyle, namaz kılanın kendisi değil, kendisinde tecellî eden Rabb'i olduğu vurgulanır. Bu hâl, sâlikin beşeriyetini bir kenara bırakması, nefsânî varlığını geri plana atmasıyla mümkündür. Kitap, bu derin idrâkin, hayal ve vehmin aldatıcı etkilerinden korunarak elde edilebilecek bir hakikat olduğunu belirtir². Eserin bu yaklaşımı, tasavvuftaki mükâşefe hâliyle ilişkilendirilebilir; zira sâlikin perdenin kalkmasıyla Hakk'ın zât, sıfat veya fiillerinin kendisinde tecellî ettiğini görmesi söz konusudur. Bu idrâk, sâlikin sülûk yolunda ilerleyerek Nefs-i Mülhime mertebesini aşması ve ilâhî ilhamlara mazhar olmasıyla mümkün olabilir. Dolayısıyla, "Dur Rabbın Namazda (Cilt 1)", sâlikin mânevî terakkisinde ulaştığı bir kemâlât mertebesini ve bu mertebede ibâdetin kazandığı bâtınî anlamı açıklayarak yol gösterir.