Esmâü'l-Hüsnâ (Cilt 2) kitabına göre Esmâ'ül Hüsnâ ne anlam taşır?

Esmâü'l-Hüsnâ (Cilt 2) kitabında, bir sâlikin "A'yânı sâbite, sabit bir varlığım var, esmâ'ül Hüsnâ hamdedilmiş yüklenilmiş dünyaya geldik rabbime kavuştum onu aldım mi'raca çıktım bekâbillah oldum esmâ'ül Hüsnâ yine orada sabit varlığım yani şeyliğim hakikatim neye dönüşüyor yani ben neyim?" sorusuyla Esmâü'l-Hüsnâ'nın kulun varlığındaki merkeziyetine işaret edilir¹. Bu soru, Esmâü'l-Hüsnâ'nın sadece dünyevî bir zikir veya ahlâkî bir vasıf olmanın ötesinde, sâlikin mânevî yolculuğunun her aşamasında, hatta bekâbillah mertebesinde dahi onun sabit hakikati olduğunu vurgular. Kitapta, sâlikin "ben esmâ'ül Hüsnâyla geldim, mi'raca çıktım bak bunları sen yapıyorsun dünyada ben sana aracıyım dedim esmâ'ül Hüsnânın bütün isteklerini bende yaptım gerçekleştirdim hayatı yaşadık birlikte ilâhisiyle gittim" ifadesiyle, Esmâü'l-Hüsnâ'nın kulun dünyadaki fiillerinde ve Hakk'a ulaşma çabasında bir aracı ve tecellî mahalli olduğu belirtilir¹. Bu durum, tasavvuftaki Esmâü'l-Hüsnâ anlayışıyla örtüşür; zira Esmâü'l-Hüsnâ, Hakk'ın zâtının bilinme yolları ve sâlikin Hakk'a teveccüh kapılarıdır. Her isim, bir tecellî mertebesi ve bir mahalliyet olarak kabul edilir. Esmâü'l-Hüsnâ (Cilt 2) kitabının içindekiler kısmında "Esmâ'ül Hüsnâ - Ef'âl Tecellîleri ve Müşahadesi", "Esmâ'ül Hüsnâ - Tarîkat Mertebesinden Tecellîsi ve Müşahadesi" ve "Esmâ'ül Hüsnâ Oluşan Zât Tecellîsi ve Müşahadeleri" gibi başlıklar, Esmâü'l-Hüsnâ'nın farklı tecellî mertebelerinde ve sâlikin mânevî seyrindeki önemini açıkça ortaya koyar². Bu da Esmâü'l-Hüsnâ'nın sâlikin mârifet yolculuğunda, Hakk'ın çoklu vechelerini idrâk etmesinde temel bir rol oynadığını gösterir.