Kün Feyekün kalpte mi rûhta mı sırda mı tecellî eder?

Kün Feyekün, Yâsîn Sûresi 82. ayetinde geçen "innemâ emruhû izâ erâde şey'en en yekûle lehu kün fe-yekûn" (bir şeyi murâd ettiğinde ona 'ol' der, o da olur) ifadesinden menşeini alan, Allah'ın îcâdî sözüdür. Bu emir, tasavvufta üç mertebede işler: Birinci mertebe, Allah'ın "Ol" demesiyle her şeyin yoktan var olmasıdır ki bu halk âni ve sebepsizdir. İkinci mertebe, "Kün" emrinin sıradan bir söz değil, Hak'ın emr-i tekvînîsi olmasıdır; bu emir ezelîdir ve vücud-ı haricîye bir iniştir. Üçüncü mertebe ise Hak'ın kendi zâtının kendi zâtına tecellîsidir ki burada "kün" emri yoktur, çünkü emir mertebeler arası iletişimdir.

Kalp, rûh ve sır gibi letâifler ise, bu ilâhî halk emrinin insanî idrak ve tecrübe sahasındaki yansımaları ve müşâhede mahalleridir. Kalp, tecellî-i ilâhînin ilk kapısı olarak muhabbet, huşû gibi hâllerin zâhir olduğu yerdir. Rûh ise nûr-u Muhammedî, hayât-ı sermedî ve ilm-i ledün ile irtibatlıdır. Sır ise Hak ile abd arasındaki mahrem olup, vahdet ve hüvviyet gibi en derin tecellîlerin mahallidir. Kün Feyekün emrinin muhâtabı olarak tasavvufta a'yân-ı sâbite gösterilir. Bu bağlamda, "sen olmasaydın" ifadesiyle a'yân-ı sâbite mertebesindeki program hâli ve "Kün" ile "Kün Feyekün" hitâbının tecellî mahalli olduğu belirtilir¹·². Dolayısıyla, Kün Feyekün doğrudan bir letîfede tecellî eden bir hâlden ziyade, letâiflerin de içinde bulunduğu varlık âlemini vücuda getiren ilâhî bir kudret ve irade beyanıdır.