Lûtiyye Fassı'nda peygamber Hz. Lût'un hangi sahnesi merkezîdir?

Lûtiyye Fassı, Hz. Lût'un kavmine karşı hissettiği çaresizliği dile getirdiği "Keşke size karşı bir gücüm olsaydı veya sağlam bir yere sığınabilseydim!" (Hûd, 11/80) sözünü merkeze alır¹. Bu söz, Hz. Lût'un kendi kavminden bir destek bulamayışını ve düşmanlarının şerrine karşı bir himaye arayışını ifade eder. Bu temenni, Yüce Allah tarafından kabul görmüş ve Hz. Lût'a melekler aracılığıyla destek gönderilmiştir. Bu olaydan sonra gönderilen peygamberler de kendi kavimlerinden bir topluluk içinde ve düşmanlarının şerrini def eden, onları himaye eden bir kabile içinde gönderilmiştir². Bu durum, Hz. Lût'un temennisinin ilâhî bir hikmetle gerçekleştiğini gösterir. Hz. Peygamber'in "Allah Teâlâ kardeşim Lût'a rahmet etsin ki, muhakkak sağlam bir yere sığındı" sözüyle, Hz. Lût'un aslında güçlü ve şiddetli olması sebebiyle Allah ile beraber olduğuna işaret etmesi, bu sahnenin tasavvufî derinliğini ortaya koyar¹. Bu bağlamda "melk" kelimesinin şiddet, "melîk" kelimesinin ise şiddetli anlamlarına gelmesi, "hikmet-i melkiyye"nin (ilâhî kudret ve hükümranlık hikmeti) Lût Kelimesi'ne nispetini bu ayet-i kerimeden çıkarmaya vesile olmuştur¹. Hz. Lût, Kur'ân-ı Kerîm'de yirmi yedi yerde ismen zikredilen, İbrâhim'in tebliğini kabul eden, peygamberlerden olan ve âlemlere üstün kılınan bir peygamberdir³. Onun bu sahnesi, peygamberlerin ilâhî desteğe olan ihtiyaçlarını ve bu desteğin farklı tezahürlerini anlamak açısından merkezi bir öneme sahiptir.