Melekût kavramı, lugat anlamından farklı olarak tasavvufta nasıl tanımlanır?

Melekût, tasavvufî vücud bahsinde ruhânî varlıkların mertebesi olarak tanımlanır. Bu mertebenin üst sınırı ceberût (akl-ı evvel, rûh-ı a'zam) olup soyut akılları ve küllî ruhları içerirken, alt sınırı ise misâl âlemidir (sûretler berzahı). Misâl âlemi, soyut hâl ile somut hâl arasındaki bir kuşak olarak işlev görür. Tasavvuf terminolojisinde ruhlar âlemi ile misâl âlemi birleştirilerek "melekût âlemi" olarak adlandırılır ve bu âlem, ruhlar âleminden cisimler âlemine ulaşan kutsal feyzin aracısıdır¹. Melekût âlemi, melâike, ruhanîler ve mücerred (maddeye bağlı olmayan) varlıkların mahallidir. Meleklerin mertebeleri hiyerarşik bir düzen içinde sıralanır: Mukarrebler (Hak'a en yakın olanlar), Hamele-i arş (arşı taşıyanlar), Kerubiyyîn (azamet melekleri), Müdebbirât (kâinatı tedbîr edenler), Sâbihât-ı sebh (yüzücü melekler), Hafaza (koruyucu melekler) ve Münkir-Nekîr (kabirde sual soranlar). Bu sınıflandırma, her bir meleğin farklı bir vazifesi olduğunu ve melekûtun belirli bir nizam içinde işlediğini gösterir. Melekûtun idrâk edilebilirliği beş duyu ile değil, manevî bir idrakle mümkündür.