Melekût nedir?

Melekût, tasavvufî vücud mertebeleri içinde ruhânî varlıkların mahallidir. Bu âlem, mülk âleminin yani madde âleminin gözle görünmeyen, bâtınî ve ruhanî mertebesini temsil eder; aynı zamanda esmâ âlemi ve Rubûbiyyet mertebesidir¹·⁴. Melekût, Ceberut âleminin coşmasıyla zuhur etmiş, ardından Melekût âleminin coşmasıyla da Mülk âlemi meydana gelmiştir². Bu mertebe, "mülk-i a'lâ" ve "melâike âlemi" olarak da adlandırılır. Melekût âleminde gönüle darlık ve sıkıntı gelmez; buradaki varlıklar daima taze ve canlıdır. Zira melekût âleminin sûretleri basit yapıdadır, bu unsurî âlemin sûretleri gibi mürekkep değildir. Bu nedenle, hastalık ve ihtiyarlık gibi yok oluş belirtileri bu âlemde bulunmaz³. Basiret ehli olanlar, melekût âleminin hallerini görebilir ve bu sayede kazaya uğramış kimselerin üzerindeki gizli bağları ve yükleri idrak edebilirler. Aynı şekilde, bedbaht ve bahtiyar olanların alametlerini de bu âlemin hallerinden ayırt edebilirler⁵. Melekût kelimesi, "gökteki krallık" ifadesinden daha geniş bir sahayı kapsar ve bütün kâinatı ifade eder⁶. Risâlet-i Gavsiye'ye göre mülk âlimin, melekût ise ârifin şeytanıdır⁷·⁸. Nefisler ile melekûtî kuvvetler arasında bir bağlantı vardır; nefislerin durumu, melekûtî kuvvetlerle olan uyumlarını ve şekillenmelerini etkiler⁹.