Meryem 56-57 ayeti sâlik için ne anlama gelir?

Meryem Sûresi'nin 56. âyeti "vezkur fiy’l kitabi idriyse innehü kane sıddıykan nebiyyen" (Meryem 19/56), Hz. İdris'i "kitapta an"mayı emreder ve onun "dosdoğru bir peygamber" olduğunu belirtir. Bu ifade, sâlik için sıddîkiyet makamının önemini vurgular. Sıddîkiyet, tasavvufta doğruluk ve sadakatle Hakk'a yönelme hâlidir. 57. âyet ise "ve refa’nahü mekanen aliyyen" (Meryem 19/57) ile Hz. İdris'in "yüce bir yere yükseltildiğini" bildirir. Bu yükseliş, sâlikin manevî yolculuğunda katettiği mesafeyi ve ulaştığı yüksek mertebeleri sembolize eder. Tasavvufî açıdan bu "yüce yer", sâlikin nefs mertebelerini aşarak ulaştığı Hazarât-ı Hamse gibi ilâhî huzur katmanlarına, yani Hakk'a mi'râc yolculuğunun ana bölümünü oluşturan ilâhî mertebelere işaret edebilir¹. Sâlikin bu âyetlerden alacağı ders, kendi sülûkunda Hz. İdris gibi doğruluk ve peygamberî ahlak üzere sebat ederek, nihayetinde Hakk'a vuslat² makamına erişme imkânıdır. Bu, aynı zamanda bir makâm olarak da değerlendirilebilir; zira makâm, sâlikin amel ve tahkik ile elde ettiği istikrarlı manevî bir mertebedir. Hz. İdris'in yükseltilmesi, sâlikin gayretleriyle ulaşabileceği manevî kemâlâtın bir örneğidir.