Nefs-i Sâfiye kavramı hangi Fass ile ilişkilendirilir?

Nefs-i Sâfiye, tasavvufî sülûkun zirvesini temsil eden bir mertebedir. Bu mertebe, sâlikin nefs-i emmâreden başlayarak nefs-i levvâme, nefs-i mülhime, nefs-i mutmainne, nefs-i râdıye ve nefs-i merdıyye basamaklarını sırasıyla geçerek ulaştığı son duraktır²·³. Her mertebe bir öncekinin tahkîki ile açılır ve sâfiyeye varan sâlik, geçtiği bütün mertebeleri içermiş olur. 'Sâfî' kelimesi, 'safvet' kökünden gelmekte olup, 'arınmış, berrak' anlamına gelir; bu da nefs-i sâfiyenin bütün katışıklardan arınmış olduğunu ifade eder. Bu mertebede sâlik, sonradan arız olanları terk ederek kendi özel hâli ile saf kalır⁴·⁵. Nefs-i Sâfiye, aynı zamanda nefs-i zekiyye, nefs-i tezkiye ve nefs-i kâmile olarak da adlandırılır ve Âdemiyet mertebesi, Safiyullah mertebesi olarak kabul edilir⁶·⁷. Bu mertebeye ulaşan sâlik, evvelce var zannettiği birimsel varlığının aslında hiçbir zaman var olmadığını, bunun bir şartlanma ve hayal mahsulü olduğunu anlar⁸. Nefs-i Sâfiye'nin zikri "Ya KAHHAR"dır⁴·⁵. Bu mertebede akl-ı maaş da akl-ı mead'a dönüşmüştür¹. Nefs-i Sâfiye, nefs-i cüzzün küll olması ve nefsin sâfî hale gelerek nefs-i küll şuuruna varmasıyla, akl-ı küllden gelecek kanal ilminin hayal ve vehim ile bulanmadan, karışmadan sâfî nefse inmesini sağlar⁹.