Rızâ niçin İsmâîliyye Fassı'nda anlaşılır kılınır?

Rızâ, tasavvuf makamları arasında en yüksek hâllerden biridir ve sabır ile şükürden sonra gelir. Sözlük anlamı "razı olma, hoşnut olma"dır³. Beyyine 8'deki "radıyallâhu anhum ve radû anh" (Allah onlardan râzı oldu, onlar da O'ndan râzı oldular) ayeti, rızânın asîl mesnedidir ve iki yönlü olduğunu gösterir: Hak'ın kuldan rızâsı ve kulun Hak'tan rızâsı. İsmail Fassı'nda rızâ ve saadet kavramları, ödüllendirilmiş ve mutlu olan kişilerin durumları üzerinden açıklanır. Bu fass, mutlu olan her kişinin, özel Rabbinin katında kendisinden razı olunduğunu vurgular². Bu durum, kulun Hak'tan râzı olmasının bir neticesi olarak, Hak'ın da kuldan râzı olmasının önemini ortaya koyar. Özel Rab, terbiyesi altında bulunan mazharının alnını tutup onu doğru yol üzerinde yürüttüğü için, o mazharın mesleğinden ve Hakk yolculuğundan razıdır². Bu, rızânın sadece bir kabullenme hâli değil, aynı zamanda ilahî bir yönlendirme ve tasdikle de ilişkili olduğunu gösterir. Kazâya rızâ ise farzdır ve kazânın Hakk'ın fiilî sıfatlarından olduğu belirtilir⁴. Bu bağlamda İsmail Fassı, rızânın ilahî takdirle olan derin bağını ve kulun bu takdire teslimiyetinin ilahî rızayı nasıl celb ettiğini açıklayarak, rızâ makamının anlaşılmasına katkıda bulunur.