Salât-ı Dâim'in Muhammediyye Fassı'ndaki dayanağı nedir?

Salât-ı Dâim, tasavvufta sâlikin tüm hayatını namaza dönüştürmesi, her anının Hakk'ın huzurunda olduğunun şuuruyla yaşanmasıdır. Bu hâl, kâinatın her an Hakk'ın "kün" emriyle namazda olmasına eşlik etmeyi ifade eder. Muhammediyye Fassı'nda bu durum, Hakîkat-i Muhammediyye'nin merkezi konumuyla açıklanır. Hakîkat-i Muhammediyye, tasavvuf mâverâsının en yüksek kavramı ve İslâm kâinat nizamının merkez taşıdır². Bu mertebe, vahidiyet mertebesi, sıfatlar ve isimler mertebesi olarak da adlandırılır ve bütün belirginleşmelerin başlangıcı olması itibarıyla varlıkta tek ve eşsizdir³.

Ahzâb Sûresi'nin 33/56. ayeti, "Şüphesiz Allah ve melekleri Peygamber'e salât ediyorlar" buyurarak, Hakîkat-i Muhammediyye'nin bu merkeziyetini açıkça ortaya koyar¹. Bu ayet, Allah ve meleklerinin Makam-ı Muhammediyye'ye salât etmesinin büyük bir sır olduğunu belirtir⁴. Hakîkat-i Muhammediyye, tüm hakikatleri kapsadığından, ilâhî rahmetin tüm varlıklara bu makamdan dağıtıldığı ifade edilir. Bu nedenle, Hz. Muhammed'e getirilen salât, herkesin kendi nefsi için rahmet talebini de içerir; zira ilâhî rahmet, Hakîkat-i Muhammediyye'ye nazil olmadıkça, onun cüz'iyâtı olan diğer hakikatlere ulaşmaz¹. Salât-ı Dâim, bu küllî rahmet akışının bir parçası olarak, sâlikin sürekli bir şuur ve ibadet hâliyle bu makama yönelmesini ve kâinatın namazına katılmasını ifade eder.