Sohbet Arası Sohbetler CD 6 (2001) "Sohbet Arası Sohbetler CD 6" kitabının merkez teması ve asîl dayanağı nedir?

Kitap, Necdet Ardıç'ın çeşitli mekânlarda ve farklı kişilere yaptığı sohbetlerin derlemesidir. Bu sohbetler, herhangi bir seyir takip etmeden, çay molalarında veya sorulan sorular üzerine kaydedilmiş ve sonradan yazıya dönüştürülmüştür. Bu durum, sohbetin tasavvuftaki "hâl aktarımı" ve "kalpten kalbe feyiz" niteliğini yansıtır. Yazar, sohbetlerin tekrar içerebileceğini belirtse de, her sohbetin farklı mertebeleri itibarıyla ayrı bir özellik taşıdığını, dolayısıyla tekrar değil, eğitimin gereği olarak bilgilerin farklı bağlamlarda aktarılması olduğunu ifade eder.

Kitabın temel dayanaklarından biri, dinî bilgiyi sadece zâhirî ve şeklî olarak değil, bâtınî ve ruhsal yönüyle kavramanın gerekliliğidir. Hz. Ebubekir'e yapılan ism-i Celâl telkini hadisesi bu duruma örnek teşkil eder. Yazar, bu hadisenin sadece tarihî bir olay olarak değil, Nakşibendî ve Alevî tarikatlarının başlangıcı ve velilik mekanizmasının işleyişi açısından derin bir mânevî anlam taşıdığını belirtir. Hz. Peygamber'in iç hâlinin idrak edilmesinin farz olduğu, zira O'nun içinde ne varsa, dışındakini ezberlemekle değil, bâtınını bilmekle hakiki mârifete ulaşılabileceği vurgulanır. Bu, tasavvufî eğitimin özünü oluşturur; zira "Peygamberin dışını idrak etmek sünnet, içini idrak etmek farzdır."

Eserde, ilim üç ana kategoride ele alınır: Vehbî (Hakk'ın hibe yoluyla verdiği), Kesbî (çalışılarak kazanılan) ve Naklî (Mesnevî, İnsân-ı Kâmil, Fusûsu'l-Hikem gibi eserlerden ve sohbetlerden müşahede ile toplanan). Bu tasnif, tasavvufî bilginin farklı kaynaklarını ve elde ediliş biçimlerini gösterir. Sohbetler, bu üç ilim türünü bir araya getirerek, dinî hakikatlerin sadece kuru bilgilerden ibaret olmadığını, aynı zamanda yaşanarak ve idrak edilerek elde edilen mânevî bir tecrübe olduğunu ortaya koyar. Bu bağlamda, "Sohbet Arası Sohbetler", tasavvufî eğitimin canlı, dinamik ve hâl merkezli yapısını gözler önüne serer.</blockquote>