Nisâ Sûresi 157. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Katl (قتل), bir canlının hayatını sona erdirmektir. Ayetteki 'قَتَلْنَا' ifadesi, Yahudilerin Hz. İsa'yı öldürdükleri yönündeki iddialarını aktarırken kullanılmıştır. Râgıb, bu kelimenin hem gerçek anlamda öldürme hem de mecazi olarak bir şeyi yok etme anlamında kullanılabileceğini belirtir, ancak burada doğrudan cana kıyma iddiası söz konusudur.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'katl' kelimesinin Kur'an'daki kullanımlarını incelerken, bu ayetteki 'قَتَلْنَا' ifadesinin, Yahudilerin kendi aralarındaki konuşmalarında Hz. İsa'ya yönelik eylemlerini ifade ettiğini belirtir. Kelime, burada onların iddia ettikleri fiili açıkça ortaya koyar.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Mesih (المسيح), 'meshetmek' kökünden gelir ve çeşitli anlamlara sahiptir. Râgıb, Hz. İsa'ya bu ismin verilmesinin nedenlerinden birinin, onun hastaları meshederek iyileştirmesi veya bereketle meshedilmiş olması olduğunu belirtir. Ayette, Yahudilerin öldürdüklerini iddia ettikleri kişinin kimliğini netleştirmek için kullanılmıştır.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'Mesih' kavramının Kur'an'daki özel konumunu inceler. Ona göre Mesih, sadece bir isim değil, aynı zamanda Hz. İsa'nın peygamberlik misyonunu ve mucizevi yönünü vurgulayan bir unvandır. Ayette, Yahudilerin hedef aldıkları şahsiyetin önemini ve ilahi seçilmişliğini belirtir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Salb (صلب), birini çarmıha gererek öldürmek veya teşhir etmektir. İbn Kuteybe, bu ayetteki 'وَمَا صَلَبُوهُ' ifadesinin, Yahudilerin Hz. İsa'yı çarmıha gerdikleri yönündeki iddialarının kesin bir dille reddi olduğunu açıklar. Bu, onların iddia ettikleri ikinci büyük eylemdir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'salb' kelimesinin, birini yüksek bir yere asmak suretiyle öldürme eylemini ifade ettiğini belirtir. Ayetteki kullanımı, Hz. İsa'ya yönelik bu tür bir eylemin gerçekleşmediğini, dolayısıyla Yahudilerin bu konudaki iddialarının asılsız olduğunu vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Şübh (شبه), iki şeyin birbirine benzemesi, dolayısıyla birinin diğeri sanılmasıdır. 'شُبِّهَ لَهُمْ' ifadesi, Yahudilere Hz. İsa'nın öldürüldüğü veya çarmıha gerildiği izleniminin verildiğini, ancak bunun bir yanılsama olduğunu belirtir. Râgıb, bu kelimenin hakikatin gizlenmesi ve yanlış anlaşılması bağlamında kullanıldığını açıklar.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Semîn el-Halebî, 'şübbih' fiilinin meçhul yapısının, bu benzetmenin kim tarafından yapıldığını açıkça belirtmediğini, ancak ilahi bir müdahale ile gerçekleştiğini ima ettiğini ifade eder. Ayette, Yahudilerin gördüklerinin gerçek olmadığını, bir benzerliğin veya yanılsamanın söz konusu olduğunu vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Şekk (شك), iki şey arasında tereddüt etmek, bir konuda kesin bilgiye ulaşamamaktır. Ayetteki 'لَفِى شَكٍّ مِّنْهُ' ifadesi, Hz. İsa'nın akıbeti konusunda Yahudilerin kesin bir bilgiye sahip olmadıklarını, sadece zan ve tahminlerle hareket ettiklerini belirtir. Râgıb, şüphe halinin, yakîn (kesin bilgi) zıttı olduğunu vurgular.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'şekk' kavramını Kur'an'da imanın zıttı olarak ele alır. Şekk, hakikati reddetmekten ziyade, hakikat karşısında tereddüt etme ve kesin bir tavır alamama durumudur. Ayette, Yahudilerin Hz. İsa hakkındaki iddialarının sağlam bir temele dayanmadığını, aksine şüphe üzerine kurulu olduğunu gösterir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Zann (ظن), bir şeyin varlığına veya yokluğuna dair kesin olmayan bir kanaattir. Râgıb, zannın bazen yakîn (kesin bilgi) anlamına gelebileceğini belirtse de, bu ayetteki 'إِلَّا ٱتِّبَاعَ ٱلظَّنِّ' ifadesinde, kesin bilginin zıttı olarak, yanıltıcı ve temelsiz tahmin anlamında kullanıldığını açıklar. Yahudilerin iddialarının bilimsel veya kesin bir temele dayanmadığını vurgular.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'zann' kelimesinin Kur'an'daki kullanımlarını incelerken, çoğu zaman olumsuz bir çağrışım taşıdığını ve hakikate ulaşmada engel teşkil ettiğini belirtir. Bu ayette, Yahudilerin Hz. İsa hakkındaki bilgilerinin sadece zanna dayandığını, dolayısıyla güvenilmez olduğunu ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Yakîn (يقين), şüphenin ortadan kalktığı, bilginin kesinleştiği durumdur. Râgıb, yakînin bilginin en üst seviyesi olduğunu belirtir. Ayetteki 'وَمَا قَتَلُوهُ يَقِينًۢا' ifadesi, Yahudilerin Hz. İsa'yı öldürmedikleri gerçeğinin kesin ve şüphe götürmez olduğunu vurgular. Bu, onların zan ve şüphelerine karşı ilahi bir kesinlik beyanıdır.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, yakîni, bir şeyin hakikatini tam olarak idrak etmek ve şüpheye yer bırakmayacak şekilde bilmek olarak tanımlar. Ayette, Allah'ın Hz. İsa'nın öldürülmediğine dair verdiği bilginin mutlak ve kesin olduğunu, Yahudilerin iddialarının ise bu kesinliğe tamamen zıt olduğunu ifade eder.