Aşk'ın İbrâhîmiyye Fassı'ndaki dayanağı nedir?

Verilen kaynaklarda aşkın İbrâhîmiyye Fassı ile doğrudan bir bağlantısı açıkça ifade edilmemiştir. Ancak tasavvufî terminolojide aşk, sâlikin Hakk'a yönelik mahvedici sevgisi olarak tanımlanır ve muhabbetten daha yoğun, daha yakıcı bir hâldir. Bu durum, sevenin sevdiğine mahvolması, akıl ve iradenin geri çekilmesiyle karakterize edilir. İbrâhîmiyye Fassı'nın merkezinde yer alan hullet makâmı ise, Hz. İbrâhîm'in Allah ile olan dostluğunun en derin ve içli hâlini ifade eder. Hullet, kalbin bütün gözeneklerine kadar dostluğun nüfûz ettiği bir hâl olup, muhabbetten daha içli, mârifetten daha samimi olarak nitelendirilir. Bu derin dostluk ve iç içe olma hâli, aşkın "sarılıp kuşatma" ve "kendi hükmünü icra etme" vasfıyla benzerlik gösterir¹. Nitekim aşk, sarmaşığın sarıldığı yeri tamamen bünyesine alması gibi, girdiği yeri sarıp kuşatır ve diğer iradeleri kendi hükmü altına alır¹. Bu bağlamda, Hz. İbrâhîm'in hullet makâmı, Hakk'a duyulan bu denli derin ve kuşatıcı bir sevginin, yani aşkın tezahürü olarak yorumlanabilir. Hullet, mahbûbiyyetten farklı olarak sevenin sevdiğine karışması, dostluğun her gözeneğe nüfûz etmesi olarak açıklanır. Bu iç içe geçiş, aşkın getirdiği fânî olma hâliyle de örtüşmektedir.