Hac 32 ayetinin Terzibaba'ya göre amelî yansıması nedir?

Hac Sûresi, tasavvufî açıdan derin anlamlar taşıyan bir sûredir ve Terzibaba'nın öğretisinde önemli bir yer tutar. Sûrenin 32. ayeti, Allah'ın şeâirini yüceltmenin kalplerin takvâsından olduğunu belirtir. Terzibaba'ya göre bu yüceltme, sadece zahirî ibadetleri yerine getirmekle sınırlı değildir; aynı zamanda bu ibadetlerin bâtınî hakikatlerini idrak etmeyi de içerir. Hac ibadeti, Terzibaba'nın tasavvufî çalışmalarının başladığı 1953 yılıyla da ilişkilendirilir³. Bu ibadet, afaktan, yani dış dünyadan, harflerle sınırlandırılmış olan "Emin Belde"ye, yani kalbe girip orada yaşam sağlamak, tavaf ve semâ etmektir¹. Bu durum, sâlikin nefsinin hilâfet iddiâsından soyutlanması (tezkiye) ve Hak'ın hilâfet emânetini izhâra mahal olması (tecellî) süreçlerini kapsar. İbrahim (a.s.)'dan başlayan hac hakikatleri, tevhidi ef'al mertebesindeki hâli temsil eder ve Muhammediyyet yolu da buradan açılır². Dolayısıyla, Hac Sûresi 32. ayetinin amelî yansıması, kalbi ilahî tecellilere açarak, Hak ile daimî bir beraberlik hâli yaşamak ve bu hâli tüm varoluşunda tezahür ettirmektir. Bu, aynı zamanda insanın Hak'tan aldığı emaneti taşıma vasfının da bir gereğidir.