Hârûniyye Fassı'nda esas olarak hangi mesele ele alınır?

Hârûniyye Fassı, İbn Arabî'nin Fusûsu'l-Hikem adlı eserinin önemli bölümlerinden biridir ve "Hikmet-i İmâmiyye"yi inceler. Bu fassın temelinde, Dâvûdî Fassı'nda da izah edildiği üzere, her halifenin bir "imam" olduğu, ancak her imamın halife olmadığı hakikati yatar¹·². Yani, imamet ve hilafet kavramları arasında bir genellik-özellik ilişkisi mevcuttur. Bir kimseye "halife" denildiğinde, bu kişi hem imamet hem de hilafet vasıflarını kendinde toplamış demektir; bu durumda imamet, hilafetin bir ismi haline gelir. Hz. Hârûn (a.s.) örneği üzerinden bu durum açıklanır; ona hem vasıtasız hem de vasıtalı imamet tevcih edilmiştir. Bu tevcih, Cenâb-ı Hakk'tan doğrudan veya bir vasıta aracılığıyla gerçekleşebilir. Hz. Mûsâ ve Hz. Hârûn'un (a.s.) müştereken "seyf" (kılıç) ile, yani savaş ile gönderilmiş olmaları, onların bu iki kısım imameti de haiz olduklarını gösterir¹. Bu fass, imamet kavramının ilahi bir atama olduğunu ve peygamberlerin bu makamları nasıl taşıdıklarını tasavvufî bir bakış açısıyla ortaya koyar.