Hârûniyye Fassı'nın 'Hikmet-i İmâmiyye' adıyla anılmasının hikmeti nedir?

Fusûsu'l-Hikem, Muhyiddîn İbn Arabî'nin tasavvuf metafiziğinin ana metni olup, 27 fass (bölüm) içerir ve her fass bir peygambere ait bir 'hikmet'i taşır. 'Hikmet' kavramı, lugatte 'doğru hüküm, sağlam bilgi, fâidesiz şeylerden kaçınma' anlamına gelirken, tasavvufta Hakk'ın eşyayı yerli yerine koyma sıfatının (el-Hakîm) ve sâlikin bu sıfata ayna olma mertebesinin adıdır. Hârûniyye Fassı'nda bu hikmet, 'Hikmet-i İmâmiyye' olarak isimlendirilmiştir.

Bu isimlendirmenin hikmeti, imâmetin hilâfetle olan münasebetinde yatar. Dâvûd Fassı'nda da izah edildiği üzere, her halife aynı zamanda bir imâmdır; ancak her imâm halife değildir, bazı imâmlar halifedir¹·². Bu durum, imâmetin hilâfetin bir ismi haline geldiği özel bir mertebeyi gösterir. İmâmet, Cenâb-ı Hakk'tan ya vâsıtasız ya da vâsıtayla tevcih olunur. Hz. Hârûn (a.s.), bu iki kısım imâmetin her ikisine de sahip olmuştur. Zira Hz. Mûsâ ve Hz. Hârûn (a.s.) müştereken seyf (kılıç) ile, yani savaş ile gönderilmişlerdir². Bu, onların hem mânevî hem de dünyevî liderlik vasıflarını bir arada taşıdıklarını, dolayısıyla imâmet ve hilâfetin kendilerinde cem olduğunu gösterir. Bu sebeple Hârûn Fassı'nın hikmeti, 'Hikmet-i İmâmiyye' olarak adlandırılmıştır.