Hûdiyye Fassı'nda esas olarak hangi mesele ele alınır?

Fusûsu'l-Hikem, İbn Arabî'nin tasavvuf mâverâsının ana metni olup, 27 fassdan oluşur ve her fass bir peygambere ait bir hikmeti taşır. Hûdiyye Fassı, bu sıralamada onuncu sırada yer alır ve "Hikmet-i Ahadiyye" olarak adlandırılır. Şeyh-i Ekber, Yûsuf Fassı'nın sonunda ele aldığı "ahadiyyet-i zâtiyye" (Zât birliği) ve "ahadiyyet-i esmâiyye-i ilâhiyye" (ilâhî isimler birliği) konularının devamı niteliğinde, Hûdiyye Fassı'nda "ahadiyyet-i rubûbiyye"yi (Rablık birliğini) açıklar¹. Bu durum, ahadiyyet kavramının farklı mertebelerde nasıl tezahür ettiğini gösterir. Ahadiyyet, tasavvufta Allah'ın "tek olma, birlik" vasfını ifade eder ve İhlâs Sûresi'ndeki "kul hüvallâhu ehad" ayetinden köken alır. Bu mertebe, Allah'ın sıfat ve esmâdan henüz tafsil edilmemiş, sırf "tek" olma kademesidir ve vâhidiyyetten önce gelir. Hûdiyye Fassı'nda işlenen "ahadiyyet-i rubûbiyye", Allah'ın Rab olarak birliğini ve bu birliğin halk ve idaredeki tecellilerini vurgular. Bu, Allah'ın mutlak tekliğinin, O'nun Rablık vasfında da geçerli olduğunu, yani Rablıkta da bir ortağı bulunmadığını ifade eder. Böylece, Hûd (a.s.)'ın hikmeti, bu Rablık birliğine dayanarak, varlık âlemindeki her şeyin nihayetinde tek bir Rab'be döndüğünü ve O'nun birliğinin her şeyi kuşattığını idrak etme yolunu açar.