Mesnevî-i Şerîf kelimesinin tasavvuftaki anlamı nedir?

Mesnevî-i Şerîf, tasavvufî derinliği ve öğretici üslubuyla öne çıkan bir eserdir. Mevlânâ, bu eserde doğrudan didaktik anlatım yerine hikâyeler aracılığıyla tasavvufî dersler verir. Örneğin, fil ve körler hikâyesi vahdet-i vücud derslerini, papağan ve tâcir hikâyesi mâsivâdan ayrılma derslerini, kerâmetler kıssası ise tarîkat usûllerini öğretir. Bu yöntem, "kıssa içinde kıssa" olarak bilinir; ana hikâye içinde alt hikâyeler açılır ve sonra ana hikâyeye dönülür. Eserin yapısı altı ciltten (defter) oluşur; her cilt dört ila beş bin beyit içerir ve toplamda yaklaşık yirmi beş bin beyit bulunur. Yazım süreci 1259-1273 yılları arasına denk gelir ki bu, Mevlânâ'nın ömrünün son on dört yılıdır. Defterler arasında yazılış tarzında farklılıklar gözlemlenir; ilk defter daha derli toplu iken, altıncı defter yarıda kesilen bir hikâye ile aniden biter. Mesnevî-i Şerîf'in şerhleri, tasavvuf ve klasik edebiyat alanında çalışanlara büyük kolaylık sağlamaktadır¹. Eser, Ahmed Avni Konuk gibi önemli şarihler tarafından ciltler halinde şerh edilmiştir²·³·⁴·⁵·⁶·⁷·²·⁸·⁹·¹⁰·¹¹. Bu şerhler, âyet-i kerimeler, hadis-i şerifler, Farsça, Arapça ve Türkçe kelimelerin açıklamaları, şahıs ve yer isimleri, kitap adları ve terimler için indeksler içerir¹.