Muhammediyye Fassı'nın anahtar âyeti olan Levlâke / küntü kenz nasıl okunur?

Muhammediyye Fassı'nda "Levlâke" ve "Küntü Kenzen" ifadeleri, Hakîkat-i Muhammediyye'nin en yüksek kavramı ve İslâm kâinat nizamının merkez taşı olarak okunur². Bu okuyuşa göre, kâinatın halkının temelinde Hz. Muhammed'in (s.a.v.) hakikati yatar. "Levlâke levlâke lemâ halaktü'l-eflâk" hadisi, Hz. Muhammed olmasaydı âlemlerin halk edilmeyeceğini açıkça belirtir. Bu durum, Hz. Muhammed'in (s.a.v.) varlığının, halkın gâyesi olduğunu gösterir. "Küntü kenzen mahfîyyen" hadisi ise, Allah Teâlâ'nın gizli bir hazine iken bilinmeyi murad ettiğini ve bu bilinme arzusunun kâinatın halkına sebep olduğunu ifade eder. Bu iki hadis birleştirildiğinde, Allah'ın bilinme arzusunun en kâmil tecelligâhının Hz. Muhammed olduğu anlaşılır.

Bu okuyuş, Hz. Muhammed'in (s.a.v.) hakikatinin kâinattan önce var olduğu fikrini pekiştirir. Nitekim Fâtır Sûresi'nde³ ve Vahiy ve Cebrâîl'de⁴ belirtildiği üzere, "Hakikati Muhammediyye" mevcut iken âlemler henüz var olmamıştır. Âlemlere olan rahmet, daha sonraki mertebelerde tenezzül yoluyla ortaya çıkacaktır. Enbiyâ Sûresi 21/107'deki "mâ erselnâke illâ rahmeten li'l-âlemîn" ayeti de bu mertebeyi ifade eder ve Hz. Muhammed'in (s.a.v.) âlemlere rahmet olarak gönderilmesinin, onun hakikatinin küllîliğini ve önceliğini gösterir¹. Bu bağlamda, Hakîkat-i Muhammediyye, tevhidin en üst zuhuru ve Hz. Muhammed'in (s.a.v.) temsil ettiği kemalat mertebesidir⁵. İsrâ Sûresi'nde⁶ de belirtildiği gibi, Cenâb-ı Hakk'ın kendi varlığında "a'ma" iken ilk zuhurunun ahadiyet mertebesine, oradan da vâhidiyyet mertebesine olması, Hakîkat-i Muhammediyye'nin bu halk sürecindeki merkezi rolünü vurgular.