Nâsût kaç kademede ele alınır?

Nâsût, tasavvufî vücud bahsinde tenzülât (inişler) hareketinin en son halkasını teşkil eder. Klasik tasnifte lâhût (ilâhî mertebe), ceberût (esmâ ve sıfât mertebesi), melekût (melâike âlemi) ve misâl (sûretler berzahı) mertebelerinden sonra gelen beşinci ve son mertebedir. Bu mertebe, maddî ve cismânî insan mahallini ifade eder. Nâsût kelimesi, 'nâs' (insan) köküne Süryânca 'ût' ekinin getirilmesiyle oluşmuştur ve insanlık âlemini, beşeriyet mertebesini belirtir.

Nâsût, görünen âlem ile insanın toplamından ibaret olarak tarif edilir¹. Aynı zamanda, ruhun ayakta durduğu ve kendisiyle kaim olduğu mahal olarak da tanımlanır. Bu sebeple, ruhun varlığını muhafaza eden ve onu kendisinde barındıran mahalle de nâsût denilir²·³. Bütün âlemde mevcut olan ruh-u küllî ilâhî ruhun lâhûtu iken, bunu görüntüye getiren ve kesafet ile taşıyan da nâsût âlemidir, yani madde âlemidir³.

Nâsût, ruhun aslında şekilsiz nûrânî bir cevher olmasına rağmen, duyusal bakışlarda bedensel bir formda görünmesiyle ilişkilendirilir. Örneğin, İsa'nın bedeni şeklinde görünmesiyle, onun ruhunun yeri olup, nâsût denilmesi gereken bu görünen bedene mecazen "ruh" denilmiştir². Bu durum, nâsûtun ruh ile olan derin bağını ve onun tecellî mahalli oluşunu gösterir. Nâsût mertebesinde insan, üst mertebelerin (lâhût, ceberût, melekût, misâl) bütün ahkâmının câmiidir. Bu bağlamda, nâsûtun kendi içinde kademelere ayrıldığına dair doğrudan bir bilgi kaynaklarda yer almamaktadır; daha ziyade diğer mertebelerle olan ilişkisi ve ruhun tecellî mahalli olarak işlevi vurgulanır.