Nâsût nedir?

Nâsût, tasavvufî vücud bahsinde dört veya beş mertebeli iniş yapısının en alt halkasını teşkil eder. Bu mertebeler silsilesinde lâhût (ilâhî mertebe), ceberût (esmâ ve sıfât mertebesi), melekût (melâike âlemi) ve misâl (sûretler berzahı) gibi üst mertebelerden sonra gelir. Nâsût, bu "tenezzülât" (inişler) hareketinin son durağıdır ve maddî kâinatı, yani insanlık âlemini ifade eder. Kelime anlamı olarak "nâs" (insan) köküne Süryânîce "-ût" ekinin getirilmesiyle oluşmuştur.

Nâsût, görünen âlem ile insanın toplamından ibaret olup¹, "Vücûd-u mutlak"ın her mertebede "vücûd-u mevcud" olarak zahir ismiyle zuhur edişinden ibarettir. Bu mertebede varlıklar; maden, nebat, hayvan ve insan sûretinde kesif, cin ve melekler ise latif varlıklar halinde faaliyetlerine başlarlar². Nâsût, aynı zamanda ruhun ayakta durduğu ve ona ait olduğu mahaldir. Ruhun varlığını muhafaza eden, onu kendisinde barındıran yer olarak da ifade edilir⁴. Hz. İsa örneğinde olduğu gibi, ruh aslında sûretsiz nûrânî bir cevher iken, duyusal bakışlarda bedeni şeklinde görünmekle, ruhunun yeri olan bu görünen bedene mecazen "ruh" denilmiştir⁵. Bu durum, nâsûtun ruhun tecellî ettiği ve kendini gösterdiği mahal olduğunu vurgular. Nâsût, cismânî olduğu için mekân ve zaman içinde sınırlıdır, ancak esmâî tecellîlerin bütününe açık olduğu için "açılabilir" bir yapıya sahiptir. Ayrıca, üst mertebelerin (lâhût, ceberût, melekût, misâl) bütün ahkâmının câmi'i olan "sûret-i tâmme" özelliğini taşır.