Risâlet niçin Muhammediyye Fassı'nda anlaşılır kılınır?

Risâlet, tasavvufî anlayışta nübüvvetin üst mertebesi olarak kabul edilir; nübüvvet Hak'tan bilgi alma iken, risâlet bu bilgiyi insanlığa tebliğ etme vazifesidir. Bu tebliğ vazifesi, Hakîkat-i Muhammediyye'nin bir yansıması olarak zuhur eder. Hakîkat-i Muhammediyye, vahidiyet mertebesi, sıfatlar ve isimler mertebesi olarak da adlandırılır ve ahadiyet mertebesiyle arasındaki fark, belirginleşmemiş olmak ile belirginleşmiş olmaktan ibarettir¹. Dolayısıyla, risâletin hakikati, bu en yüksek mertebeden kaynaklanan bir tecellîdir. Hz. Muhammed'in risâleti, zât mertebesinden, sıfat, esmâ ve ef'âl mertebesine, o mertebelerde Hakîkat-i Muhammediyye'yi ilan etme ve eğitim esasına dayanır³. Bu durum, risâletin sadece bir mesaj iletimi değil, aynı zamanda Hakîkat-i Muhammediyye'nin varlık âlemindeki tezahürü ve insanlığın eğitimi için bir kanal olduğunu gösterir. Risâletin Muhammediyye Fassı'nda ele alınması, onun bu küllî ve kapsayıcı mertebesini idrak etmek içindir. Zira Hakîkat-i Muhammediyye, tüm peygamberlerin ve velilerin topluluğunun önderi olan Hz. Muhammed'in temsil ettiği kemalat mertebesidir². Risâlet ilmi, peygamberlere ümmetlerinin yatkınlığı kadar verilir ve bu ilimde peygamberlere noksanlık isnat etmek caiz değildir⁴. Bu da risâletin, Hakîkat-i Muhammediyye'nin kemalâtından beslenen, eksiksiz ve tam bir tebliğ olduğunu vurgular. İnsan-ı kâmile gelen tebliğler, Zât-ı Hak'tan Hakîkat-i Muhammediyye'ye ve oradan da insan-ı kâmile vârid olan tebliğlerdir⁵. Bu zincir, risâletin Muhammediyye Fassı'ndaki merkeziyetini açıkça ortaya koyar.