Sâlik, İbrâhîmiyye Fassı'nın hikmetini hangi amelle pekiştirir?

İbrâhîmiyye Fassı'nın hikmeti olan hullet, tasavvufta Hak ile kul arasındaki en yakın muhabbet bağını ifade eder; bu, muhabbetten daha içli ve mârifetten daha samimi bir dostluk hâlidir. Bu mertebeye ulaşan sâlik, amellerinin kendi kesbiyle değil, Hakk'ın lütuf ve keremiyle meydana geldiğini idrak etmelidir. Bu idrak, sâlikin ameline mükemmellik atfetmesini engeller, çünkü nefs kusurlu olduğu için amel de noksan ve kusurludur¹. Sâlik, bu şuurla, hakiki hedefin amellerin çokluğunu biriktirmek değil, Hakk'ın mârifetine ermek ve O'nda fenâ bulmak olduğunu idrak eder. Amellerini beğenmesi veya onlarla oyalanması, onu asıl gayesinden, yani Allah'a vuslattan alıkoyabilir¹. Hullet makamında sâlik, amellerini kendisine değil, Hakk'a nispet etmelidir. Bu, sâlikin müşâhede hâlinde düşebileceği iki yanılgıdan birincisinden, yani amelini kusursuz ve mükemmel görmesinden sakınmasını sağlar. İkinci yanılgı ise kulluk görevlerini yerine getirmede gayret göstermemesidir; ancak hullet, dostluğun her gözeneğe nüfûz etmesiyle sâlikin Hak'a olan bağlılığını pekiştirir¹. Hz. İbrâhim'in yıldızı, ayı ve güneşi denedikten sonra "batanları sevmem" deyip yüzünü gökleri ve yeri yaratana döndürmesi, hulletin bu derin idrak ve yöneliş vechini gösterir.