Silsile kavramı hangi Fass ile ilişkilendirilir?

Silsile, tasavvufta bir tarîkatin otantikliğini ve mürşidin "vâris-i nebî" olduğunu ispatlayan temel bir belgedir. Bu manevî zincir, Hz. Peygamber'den başlayarak Hz. Ali veya Hz. Ebû Bekr gibi sahâbîler aracılığıyla tâbiîn ve onları takip eden imâmlara, oradan da tarîkatın kurucusuna ve günümüze kadar gelen mürşidlere ulaşır. Silsilenin sahihliği, her mürşidin bir öncekinden "mürîd yetiştirme yetkisini" yazılı veya manevî olarak almasıyla, yani icâzetle sağlanır. Silsilesi olmayan bir mürşid, kendiliğinden mürşid sayılır ki bu tasavvufî açıdan büyük bir tehlike olarak görülür.

Silsile kavramının "Şîsiyye Fassı" ile ilişkilendirildiği bilgisi, tasavvufî metinlerdeki derin anlam katmanlarına işaret eder. Şîsiyye Fassı, Fusûsu'l-Hikem'de Hz. İsmail'e tahsis edilmiş olup, hikmet-i aliyye, saîd olmanın sırrı, Rabb-ı hâs ve mârifet-i Rabbâniyye gibi konuları teslim ve rıza ekseninde ele alır (İsmail Fassı). Bu bağlamda silsile, sadece bir soy ağacı değil, aynı zamanda manevî feyzin ve hikmetin aktarıldığı bir kanaldır. Mesnevî-i Şerîf şerhlerinde ise silsile, fıkıh kitaplarının bir adı olarak da zikredilirken¹, âşıkların silsilesinin maşukun misk yağdıran kıvırcık saçı, yani Hakk'ın Zât'ının perdesi olan sıfat ve isimlerinin tecellileri olduğu belirtilir². Bu durum, silsilenin hem zahirî bir intikal zinciri hem de bâtınî bir feyz ve tecellî akışı olduğunu gösterir.