Tâ-Hâ 12 ayeti sâlik için ne anlama gelir?

Tâ-Hâ Suresi'nin 12. ayeti doğrudan kaynaklarda verilmemiş olsa da, Tâ-Hâ suresinin genel tasavvufî yorumları ve özellikle 14. ayeti bağlamında sâlik için önemli anlamlar taşır. Tâ-Hâ harfleri, tevhid mertebeleri açısından Hz. Musa'ya delalet etse de, sâlikin bulunduğu mertebe itibarıyla "Tâ" harfi taharet (temizlik), "Hâ" harfi ise hidayet anlamına gelir². Bu, sâlikin nefsini olumsuz özelliklerden temizleyebildiği ölçüde hidayet üzere seyrini gerçekleştirebileceği demektir. Bu temizlik, sâlikin kendi nefsiyle yaptığı sürekli mücadele olan mücâhede kavramıyla yakından ilişkilidir. Mücâhede, sâlikin nefsinin şehvet, kibir ve haset gibi temayüllerine karşı durmasını, günahlardan sabretmesini (sabr-i ma'siyet) ve ibadetlerde sebat etmesini (sabr-i tâat) gerektirir.

Sâlikin bu taharet ve hidayet yolculuğu, onu Hakk'a vuslatın hakikatine ulaştırır². Bu vuslat, seyrin nihayetidir ve sâlikin Hakk'ta fani olup kendini "kayıp/gaib eden" bir hâlden, tekrar kendine geldiği, ancak bu dönüşün eski hâliyle değil, çok latif (ince, zarif) bir hâl ile gerçekleştiği bir mertebeye ulaşmasını ifade eder¹·³. Bu, sülûkun üçüncü basamağı olan Nefs-i Mülhime mertebesiyle de örtüşür; burada sâlik, kendi dar aklının ötesinde bir kaynaktan ilham almaya başlar (Nefs-i Mülhime). Tâ-Hâ Suresi'nin 14. ayetinde geçen "Şüphesiz ben Allah'ım, benden başka ilah yoktur, artık bana ibadet et" ifadesi¹, sâlikin bu temizlik ve hidayet yolculuğunun nihai gayesini, yani tevhid bilincine ulaşarak yalnızca Allah'a kulluk etme hâlini vurgular.