Yevme tecidu kullu nefsin mâ ‘amilet min ḣayrin muhdaran vemâ ‘amilet min sû-in teveddu lev enne beynehâ vebeynehu emeden ba'îdâ(en)(k) veyuhażżirukumu(A)llâhu nefseh(u)(k) va(A)llâhu raûfun bil'ibâd(i)
Herkesin yaptığı iyiliği ve yaptığı kötülüğü hazır bulacağı günde kişi, kötülükleri ile kendi arasında uzak bir mesafe bulunmasını ister. Yine Allah, sizi kendisine karşı dikkatli olmanız hakkında uyarmaktadır. Allah, kullarını çok esirgeyicidir.
Âl-i İmrân Sûresi
Terzibaba - Necdet Ardıç
(30) (Yevme tecidü küllü nefsin mâ amilet min hayrin muhdara* ve mâ amilet min su'* teveddü lev enne beyneha ve beynehu emeden beıda* ve yühazzirukümüllahu nefseHU vAllahu Rauf'un Bil ibad;)
“O gün her nefis, ne hayır işlemişse, ne kötülük yapmışsa onları önünde hazır bulur. Yaptığı kötülüklerle kendi arasında uzak bir mesafe bulunsun ister. Allah, size asıl kendisinden çekinmenizi emreder. Şüphesiz ki Allah, kullarını çok esirger.” Burada yaptığımız her fiilin bir süliet olarak mânâsı oluşuyor ve biz bunları göremiyoruz, işte âhiret gidince bu ölçüler değişecek ve burada yapılan iyi işler orada karşımıza güzellikler olarak çıkacak ve bunlar bizim cennetimizi oluşturacaktır, burada yaptığımız kötü işlerde cehennem denilen halimizi oluşturacak ve insan bu
cehennem hallerini görünce ne olurdu onlarla aramda uzak mesafeler olsaydı diyerek temenni edeceklerdir. Dünyada hayatının gereklerinden doğan bazı şeyler değer arzediyor gibi gözüküyorlardır, işte bunların bir yönden gereksinim dolayısıyla kullanılması vardır, bir yönden de nefsimiz için biriktirilmesi ve kullanılması vardır. O gün oranın değerleri ve şartları geçerli olacağından bizlerin bu günden o şart-lara uyumlu olacak şeyleri ortaya getirmemiz gerekiyor.