Âdemiyye Fassı, Şîsiyye Fassı ile nasıl ilişkilenir?

Verilen kaynaklarda "Âdemiyye Fassı" adında doğrudan bir bölüm geçmemektedir. Ancak, Fusûsu'l-Hikem'in yapısı gereği her fass bir peygamberin hikmetini işler ve Hz. Âdem, insanlığın ilk babası olarak tüm fassların temelinde yer alan bir hikmeti temsil eder. Şîsiyye Fassı ise, Hz. Âdem'in oğlu Hz. Şît'e tahsis edilmiştir ve "Hikmet-i Nefsiyye" başlığını taşır¹. "Nefs" kelimesi, "tuh tuh diyerek üflemek" anlamına gelir ve ehl-i azâimin hastalar üzerine okurken yaptığı eyleme benzetilir¹. Bu, ilâhî bir nefes veya atâ ile ilişkilendirilir. Hz. Şît'in "ilk hibe çocuk" olması, yani Allah tarafından Hz. Âdem'e bir lütuf olarak verilmesi, onun ilâhî atânın ve başlangıcın bir sembolü olduğunu gösterir². Bu bağlamda, Âdemiyye Fassı'nın, insanlığın başlangıcı ve ilk halk hikmetini temsil ettiği varsayılırsa, Şîsiyye Fassı bu başlangıcın bir devamı ve ilâhî lütfun bir tecellisi olarak konumlanır. Hz. Şît'in hikmeti, Hz. Âdem'den gelen insanlık soyunun ve ilâhî nefesin devamlılığını vurgular. Fusûsu'l-Hikem'de peygamberlere atfedilen fasslar arasında İsmail, İshak, Yakup, Yusuf, Hud, Salih, Şuayb, Lut, Üzeyir, İsa, Süleyman, Davut, Yunus, Eyyüb, Yahya, Zekeriyya, İlyas, Lokman, Harun, Musa, Halid ve Muhammed fassları gibi birçok bölüm bulunmaktadır³. Bu fassların her biri, belirli bir peygamberin hikmetini ve onun üzerinden tecelli eden ilâhî hakikatleri ele alır. Şîsiyye Fassı da bu bütünlük içinde, Hz. Âdem'in hikmetinin bir uzantısı ve ilâhî atânın bir göstergesi olarak yerini alır.