A'râf 172 ayetinin Terzibaba'ya göre amelî yansıması nedir?

A'râf Sûresi 172. âyeti, "Ve iz ehaze rabbuke min benî âdeme min zuhûrihim zurriyyetehum ve eşhedehum alâ enfusihim, e lestu birabbikum, kâlû belâ, şehidnâ, en tekûlû yevmel kıyâmeti innâ kunnâ an hâzâ gâfilîn"³ şeklinde ifade edilir. Bu ayet, Cenâb-ı Hakk'ın Âdem oğullarından zürriyetlerini alıp kendi nefisleri üzerine şahit tutarak "Ben sizin Rabbiniz değil miyim?" diye sorduğunu ve onların da "Evet, Sen bizim Rabbimizsin" diye cevap verdiklerini anlatır⁴·¹. Terzibaba, bu ayette geçen "eşhedehum alâ enfusihim" ifadesinin "kendi nefisleri üzerine şahit olurlar" anlamına geldiğini ve "iman ederler" denmediğini vurgular. Eğer "iman ederler" denseydi, kişinin bu kadar terakkiden sonra yeniden dersine birinci sınıftan başlaması gibi olacağını belirtir⁵·⁶. Bu durum, ezelde verilen bu sözün, insanın özünde var olan bir tanıma ve şahitlik olduğunu gösterir. Bu ezelî ahdi unutmak ve inkâr etmek ise tekzîb olarak nitelendirilir ve kişinin kendi ruhunun şehâdetine sırt çevirmesi anlamına gelir¹. Dolayısıyla, A'râf 172'nin amelî yansıması, insanın bu ezelî tanımayı ve şahitliği hayatında canlı tutması, nefsin dünyevî arzularına kapılarak bu bağı zayıflatmamasıdır². Bu, aynı zamanda Allah'ın rahmetinin her şeye vâsi olduğu (A'râf 7/156) hakikatiyle de ilişkilidir; zira bu ezelî ahit, ilahi isimlerin ve zâta ait bağıntıların hakikatlerine şamil bir rahmetin tecellisidir⁷.