Ehl-i Beyt'in Muhammediyye Fassı'ndaki dayanağı nedir?

Ehl-i Beyt kavramı, tasavvufta üç ana eksende ele alınır. Bunlardan ilki, Hz. Peygamber'in fizikî nesli olan soy ehl-i beytidir. Ancak Muhammediyye Fassı'nda asıl vurgu, bu fizikî bağın ötesindeki mânevî miras üzerinedir. Hakîkat-i Muhammediyye, tasavvuf mâverâsının en derin terimlerinden biri olup, Hz. Muhammed'in beşerî yönünün yanı sıra, Hak'ın ilk taayyünü, akl-ı evvel ve kâinatın halk sebebi olan hakikat yönüne işaret eder. Bu hakikat, "küntü kenzen mahfîyyen, fa-ahbabtu en u'rafe, fa-halaktü'l-halka li-u'rafe" (gizli bir hazineydim, bilinmeyi sevdim, bilinmek için halkı yarattım) kudsî hadîsiyle açıklanır.

Muhammediyye Fassı'nda Ehl-i Beyt'in dayanağı, Hakîkat-i Muhammediyye'nin bu küllî ve başlangıçtaki varoluşudur. Bu mertebeye "vahidiyet mertebesi" ve "sıfatlar ve isimler mertebesi" de denir ve Ahadiyet mertebesiyle arasındaki fark, belirginleşmemiş olmak ile belirginleşmiş olmaktan ibarettir¹. Efendimiz'in hakikati, bütün belirginleşmelerin başlangıcı olması itibarıyla varlıkta tek ve eşsizdir¹. Bu nedenle, Ehl-i Beyt'in mânevî vârisleri, Hz. Peygamber'in ilmini taşıyan velîler (ilim ehl-i beyti) ve onun ahlâkıyla ahlâklanan herkes (ahlâk ehl-i beyti) olarak kabul edilir. Gönül ehilleri bâtınen seyyid ve seyyidedirler ve gönül âlemleri Mescid-i Nebevî'dir². Bu durum, Ehl-i Beyt'in sadece kan bağıyla değil, Hakîkat-i Muhammediyye'nin mânevî tezahürleri olarak da var olduğunu gösterir.