Emânet Âyeti kavramı hangi Fass ile ilişkilendirilir?

Emânet Âyeti, "Biz emâneti göklere, yere ve dağlara teklif ettik; onlar onu yüklenmekten çekindiler ve ondan korktular; ama insan onu yüklendi" (Ahzâb 33/72) şeklinde buyrulur². Bu âyet, insanın diğer mahlûkattan farklı olarak, ilâhî isim ve sıfatların tamamını kendinde barındırma yeteneğine sahip olduğunu gösterir³. Göklere, yere ve dağlara teklif edilen bu emânet, onların irâde ve ihtiyâr sahibi olmaktan korkmaları sebebiyle reddedilmiş; insan ise bu ağır sorumluluğu yüklenmiştir¹. Bu durum, insanın "esmâ-i ilâhiyye'nin câmî mahalliyeti" olmasıyla açıklanır. İnsanın bu emâneti yüklenmesi, aynı zamanda Hakk'ın bütün sıfatlarının insanda geçici olarak ve yetecek kadar emâneten bulunması anlamına gelir⁴. Bu emânet, zâtî bir tecellî olup⁵, insanın kendi hakikatini idrak etmesi ve mânevî sorumluluklarını yerine getirmesi yolunda bir mihenk taşıdır⁶. Tasavvufta bu emânetin ihâneti, insana verilen isimlerin aslî isimlere döndürülmemesi, yani Hakk'a kulluk etmek yerine nefse kulluk edilmesi olarak açıklanır⁴·⁷. Bu bağlamda, Emânet Âyeti'nin Fusûsu'l-Hikem'deki Âdemiyye Fassı ile ilişkilendirilmesi, Hz. Âdem'in "esmâ" bilgisini alması ve halîfetullâh olarak yaratılmasıyla doğrudan ilişkilidir.