Hac Sûresi hangi Fass ile en yakından ilişkilenir?

Hac Sûresi, Kur'ân-ı Kerîm'in 89. sûresi olup, adından da anlaşılacağı üzere Kâbe'yi ziyaret ibadeti olan haccı merkezine alır¹. Bu sûre, İslam'ın beş şartından biri olan haccın önemini vurgular. Tasavvufî açıdan bakıldığında ise hac, sâlikin mânevî yolculuğunun, yani sülûkun bir sembolü olarak yorumlanır. İbrâhîmiyye Fassı, Fusûsu'l-Hikem'de haccın bu bâtınî yönünü derinlemesine inceler ve "beytullâh" kavramı üzerinden haccın hakikatlerini açıklar. Hac ibadeti, sâlikin mâsivâdan tecerrüdünü temsil eden ihramdan başlayarak, Hak'a yönelişi ifade eden telbiye, kalbin Hak etrafında zikrî dönüşünü sembolize eden tavaf, Hak'ı arama çabasını gösteren sa'y ve küçük kıyâmet tahkîki olan vukûf-ı Arafat gibi merhalelerle tasavvufî bir yolculuk olarak ele alınır. Hac Sûresi'nin ayetleri, bu mânevî yolculuğun dışsal ve içsel mertebelerine işaret ederken, İbrâhîmiyye Fassı da bu işaretlerin tasavvufî yorumunu sunarak, sûrenin bâtınî anlamlarını aydınlatır. Bu nedenle, Hac Sûresi'nin içeriği ile İbrâhîmiyye Fassı'nın haccın hakikatlerine dair açıklamaları arasında güçlü bir bağ bulunmaktadır.