Hârûniyye Fassı'nda peygamber Hz. Hârûn'un hangi sahnesi merkezîdir?

Hârûniyye Fassı, Hz. Hârûn'un peygamberlik makamını ve bu makamın özelliklerini ele alır. Bu fassın merkezinde, Hârûn'un peygamberliğinin ilâhî bir rahmet tecellisi olarak Hz. Mûsâ'ya bağışlanması ve onun nübüvvetinin "bi'l-iştirâk" olması yer alır¹. Meryem Sûresi'nin 53. ayeti ("Biz ona (Mûsâ'ya) rahmetimizden kardeşi Hârûn'u peygamber olarak bağışladık") bu durumu açıkça ifade eder ve Hârûn'un peygamberliğinin rahmet makamından kaynaklandığını gösterir¹.

Hz. Hârûn'un peygamberliği, Hz. Mûsâ'nın davet ve nübüvvet görevinde ona ortak olmasıyla belirginleşir. Bu ortaklık, Mûsâ'ya Hak'tan bir rahmet olarak kabul edilir ve tarihte iki kardeşin birlikte peygamber olmasının nadir bir durum olduğu vurgulanır². Hârûn, yaşça Mûsâ'dan büyük olmasına rağmen, peygamberlik mertebesi açısından Mûsâ'nın daha üstün olduğu ifade edilir. Zira Mûsâ'nın nübüvveti "bi'l-asâle" (asıl ve bağımsız), Hârûn'un nübüvveti ise "bi'l-iştirâk" (katılımlı ve Mûsâ'ya bağlı) idi². Bu durum, Hârûn'un peygamberliğinin Mûsâ'nın nübüvvetini tamamlayıcı bir rol üstlendiğini gösterir.

Firavun'un sihirbazlarının imanında da bu ortaklığın bir yansıması görülür. Sihirbazlar başlangıçta "Âlemlerin Rabbine iman ettik" diyerek imanlarını mutlak kılarken, daha sonra "Mûsâ ve Hârûn'un Rabbine" diyerek peygamberlerinin imanıyla sınırlamışlardır³. Firavun'un ise imanını İsrailoğullarının imanıyla sınırlaması, onun bu inceliği fark edemediğini gösterir³. Bu bağlamda, Hârûn'un peygamberliği, Mûsâ'nın risaletinin bir parçası ve tamamlayıcısı olarak merkezî bir yer tutar.