Muhyiddin İbn Arabî Sahv hakkında ne der?

Muhyiddin İbn Arabî'nin tasavvufî anlayışında sahv, sülûkun en yüksek mertebelerinden biridir ve "sahv-i ba'de's-sekr" olarak ifade edilir. Bu, sâlikin başlangıçtaki ayıklık (sahv-i ibtidâ) halinden sonra, fenâ (yok oluş) ve sekr (manevi sarhoşluk) tecrübelerini yaşadıktan sonra ulaştığı kemâl halidir. İbn Arabî'ye göre, sahv ehli olan kişi, Hak ile birlikte olmasına rağmen aklını ve şuurunu kaybetmez; aksine, bu ayıklık hali ona halkla rahatça muamele etme imkânı sunar. Sahv ehlinin sözleri istikâmetli ve şeriata uygun olup, sekr ehlinin zâhirî tezat ifadelerinden farklıdır. Bu mertebedeki sâlikler, aynı zamanda mürşidlik kapasitesine sahip olup, başkalarını terbiye edebilirler ve şeriata sıkı sıkıya bağlıdırlar. İbn Arabî, Hz. Peygamber'i sahv ehlinin en yüce örneği olarak gösterir ve onun "mahbûbiyyet" makamını sahvın tecellî ettiği yer olarak işaret eder. İbn Arabî'nin bu konudaki görüşleri, özellikle Fütûhât-ı Mekkiyye adlı eserinde geniş bir şekilde ele alınır; bu eser, onun manevi açılımlarını ve tasavvufî bilgisini ansiklopedik bir biçimde sunar. Fütûhât-ı Mekkiyye, İbn Arabî'nin Mekke'de Kâbe'yi tavaf ederken aldığı manevi fetihler neticesinde kaleme aldığı, 560 bâbdan oluşan kapsamlı bir eserdir ve tasavvufî bilginin tüm dallarını içerir. Bu eser, İbn Arabî'nin sahv gibi hassas konulara yaklaşımını ve bu kavramın onun sistemindeki merkezi yerini anlamak için temel bir kaynaktır.