Nübüvvet niçin Muhammediyye Fassı'nda anlaşılır kılınır?

Nübüvvet, akâidde Hak'tan kuluna özel haber verme ve vahy iletilme makamı olarak tanımlanırken, tasavvufta daha derin bir anlam kazanır. Muhammediyye Fassı, nübüvveti Hakîkat-i Muhammediyye'nin bir yansıması olarak ele alır. Hakîkat-i Muhammediyye, tasavvuf metafiziğinin en yüksek kavramı ve İslâm kâinat nizamının merkez taşıdır³. Bu hakikat mertebesinde, nübüvvet, risâlet, velâyet ve hilâfet gibi tüm ilâhî ve kevnî mertebeler belirginleşir ve bu mertebeden feyiz ve yardım sağlanır¹.

Peygamberler, ilâhî ilmi ancak hâtem-i evliyâ mişkâtından, yani velâyet-i hâssa-i Muhammediyye ve makām-ı mahmûd'dan görürler. Bu ilmi cihet-i velâyetleriyle alırlar, cihet-i nübüvvetleriyle değil. Hatta her peygamber nübüvvetini ve şerîatının ahkâmını bile velâyetiyle alır⁴. Bu durum, nübüvvetin velâyetin zâhiri, velâyetin ise nübüvvetin bâtını olduğu anlayışını pekiştirir⁵.

Nübüvvetin bu şekilde Hakîkat-i Muhammediyye ile ilişkilendirilmesi, peygamberlerin Hak'tan aldıkları bilginin sadece tebliğ edilecek bir mesaj olmaktan öte, derin bir ma'rifet ve hakikat ilmi olduğunu gösterir. Peygamberler, risâlet ilminden ümmetlerinin isti'dâdı kadar alırken, hakikat ilmine velâyet yönleriyle muttali olurlar⁶. Bu, nübüvvetin sadece dışa dönük bir tebliğ görevi değil, aynı zamanda peygamberin içsel kemâlâtını ve Hak ile olan özel bağını ifade eden bir makam olduğunu vurgular. Muhammediyye Fassı'nın "ferdiyyet" bahsi, nübüvvetin bu özel ve merkezi konumunu tahkik eder.