Salât-ı Dâim kavramı için Muhammediyye Fassı'ndaki anahtar mekanizma nedir?

Salât-ı Dâim, namazın kemâl mertebesi olup, klasik beş vakit namazın ötesinde, sâlikin tüm yaşamını bir bütün olarak namaz hâlinde idrâk etmesidir. Bu hâl, sâlikin ağzında belirli bir zikri devamlı tekrar etmekten ziyade, bütün mahallerdeki varlığın, gücün ve kudretin tek bir yerden kaynaklandığını düşünmesi, idrâk etmesi ve müşâhede etmesiyle gerçekleşir⁴. Muhammediyye Fassı'nda bu durum, Hakk'ın "kün" emriyle kâinatın her an namazda oluşuna sâlikin şuurla katılmasıyla açıklanır. Kâinatın her şeyinin Hakk'ı hamd ile tesbîh etmesi (İsrâ 44), sâlikin Salât-ı Dâim ile bu kâinat namazına eşlik etmesini sağlar. Bu sürekli namaz hâli, sâlikin Hakk'ı müşâhede etme makamıdır ve "50 vakit" namazın karşılığı olan sıfat mertebesindeki idrâkî, irfânî ve ubûdiyet hâllerini ifade eder¹·⁵. Salât-ı Dâim, Hakk'ın zatının zatına ayna olması durumuna işaret eder ve sâlikin kendi hakikatinin gerçeğiyle hayatını sürdürmesidir²·³. Fiziksel namaz, Salât-ı Dâim'e geçiş için bir basamak görevi görür; ancak Salât-ı Dâim'e ulaşan sâlikin fiziksel namazı terk etmesi söz konusu değildir, aksine her ikisini birlikte yürütür⁴.