Sâlikte Velâyet mı önce gelir, Nübüvvet mi?

Velâyet, lugatte "yakınlık, dostluk, vekîllik" anlamına gelirken, tasavvufta sâlikin Hak ile manevî dostluk ve yakınlık makamıdır. Nübüvvet ise "peygamberlik, haber alma" demektir ve Hak'tan kuluna özel haber verme, vahy iletilme makamıdır. Tasavvufî metinlerde nübüvvetin bâtınının velâyet olduğu vurgulanır²·³. Her nebî aynı zamanda velîdir, ancak her velî nebî değildir. Nübüvvet, halka tebliğ ve şerîat getirme gibi haricî bir yön taşırken, velâyet Hak ile iç dünyada yakınlık kurma gibi dâhilî bir yönü ifade eder. Bu sebeple, nübüvvet halka, velâyet ise Hakk'a ilişkindir ve bu açıdan her nebinin velâyeti nübüvvetinden efdaldir³. Nübüvvet ve risâlet, peygamber olan zâtın velâyetine nispeten özel bir rütbedir ve bu rütbe, peygamberin dünyadan ayrılmasıyla sona ererken, velâyeti ahiret âlemine intikalinden sonra da devam eder¹. Nübüvvetin velâyetin bir perdesi olduğu da ifade edilir; peygamberler, velâyet yönleriyle kader sırrına muttali olurlar⁴. Bu durum, velâyetin nübüvvetten daha temel ve kapsayıcı bir hakikat olduğunu gösterir.