Şîsiyye Fassı, Âdemiyye Fassı ile nasıl ilişkilenir?

Fusûsu'l-Hikem'de her peygambere bir "fass" (bölüm) tahsis edilmiştir ve bu fasslar, o peygamberin temsil ettiği hikmet ve hakikatleri açıklar²·³. Hz. Şît'e ayrılan bölüm "Fasl-ı Hikmet-i Nefsiyye fî Kelime-i Şîsiyye" başlığını taşır¹. Burada geçen "Nefs" (نَفْــث) kelimesi, "tuh tuh diyerek üflemek" anlamına gelir ve ehl-i azâimin hastalar üzerine okurken yaptığı gibi, ilâhî bir nefes ve atâya işaret eder¹. Hz. Şît'in, Hz. Âdem'in "hibe çocuk" olarak nitelendirilmesi, onun ilâhî lütuf ve bağışın bir sembolü olduğunu gösterir (Hz. Şît (a.s.)). Bu durum, Şîsiyye Fassı'nın temelinde yatan ilâhî nefes ve atâ kavramının, Hz. Âdem'in ilk halkı ve ona bahşedilen ruh ile doğrudan ilişkili olduğunu düşündürür.

Âdemiyye Fassı'nın içeriği kaynaklarda detaylı olarak verilmemiştir. Ancak Hz. Âdem'in ilk insan ve peygamber olması, tüm insanlığın ve peygamberlik silsilesinin başlangıcı olması hasebiyle, ilâhî nefesin ve atânın ilk tecelligâhı olarak kabul edilebilir. Bu bağlamda, Şîsiyye Fassı'nda vurgulanan "ilâhî nefes" ve "hibe" kavramları, Âdemiyye Fassı'nda işlenen ilk halk ve ruhun üflenmesi gibi temel hakikatlerin bir devamı ve özel bir tezahürü olarak anlaşılabilir. Hz. Şît'in Âdem'den sonra gelmesi ve ilâhî bir hibe olarak nitelenmesi, Âdemiyye Fassı'nın genel çerçevesi içinde, ilâhî lütfun ve hikmetin kesintisiz akışını gösteren bir mertebe olarak Şîsiyye Fassı'nı konumlandırır.