Şîsiyye Fassı neyi anlatır?

Şîsiyye Fassı, İbn Arabî'nin Fusûsu'l-Hikem adlı eserinde yer alan yirmi yedi fassdan biridir ve Hz. Şît (a.s.) ile ilişkilendirilir¹. Bu fassın başlığı "Fasl-ı Hikmet-i Nefsiyye Fî Kelime-i Şîsiyye" olup, "Şîs Kelimesinde Bulunan Nefsî Hikmetin Açıklamasıdır" anlamına gelir¹. Burada geçen "Nefs" (نَفْــث) kelimesi, "tuh tuh diyerek üflemek" manasına gelir. Kaynaklar, bu fiilin hastalar üzerine okuyan ehl-i azâim tarafından yapıldığını belirtir¹. Hz. Şît'in, Hz. Âdem'in "hibe çocuk" olması, bu fassın ilâhî bir atâ ve lütuf yönünü sembolize eder. Bu durum, hikmetin ilâhî bir nefes veya bahşiş olarak tezahür ettiğini gösterir. Fusûsu'l-Hikem'deki fasslar, peygamberlerin şahsiyetleri üzerinden belirli hikmetleri ve hakikatleri açıklamak için kullanılır. İsmail Fassı'nın "Hikmet-i Aliyye" ile saîd olmanın sırrını ve Rabb-ı hâs kavramını ele alması gibi, Şîsiyye Fassı da "Hikmet-i Nefsiyye" ile ilâhî nefesin ve atânın sırrını açığa vurur (İsmail Fassı). Bu fass, tasavvufî idrakte ilâhî lütfun ve doğrudan bahşedilen bilginin önemini vurgular.