Şîsiyye Fassı'nın 'Hikmet-i Nefesiyye' adıyla anılmasının hikmeti nedir?

Fusûsu'l-Hikem'de her peygamber bir hikmeti temsil eder ve Hz. Şît'e atfedilen hikmet, 'Hikmet-i Nefthiyye' veya 'Hikmet-i Nefesiyye' olarak geçer. Bu hikmetin adlandırılması hususunda, 'fâ' harfinin üstün okunmasıyla 'nefesiyye' [نَفَسِــيَّة] mi, yoksa sükûn ile 'nefsiyye' [نَفْسِــيَّة] mi olduğu konusunda iki farklı görüş mevcuttur¹·². Ancak Fusûs şârihi Müeyyedüddîn Cendî, Şeyh-i Ekber İbn Arabî'nin kendi el yazısında 'fâ'nın üstün okunarak 'nefes' şeklinde bulunduğunu beyan etmiştir¹·². İbn Arabî'nin üvey oğlu ve müridi Sadreddîn Konevî de Fükûk adlı eserinde bu hikmetin 'fâ'nın üstün okunmasıyla 'hikmet-i nefesiyye' olarak açıklandığını bildirmiştir¹·². Bu durum, hikmetin her iki vecihle de isimlendirilmesinin caiz olduğunu gösterse de², İbn Arabî'nin orijinal metninde 'nefesiyye' olduğu vurgulanır. 'Hikmet-i nefesiyye' olarak adlandırıldığında, 'nefs'in düzenine sebep olan şeyin zikredilmiş olduğu ifade edilir³. Hz. Şît'in ilk "hibe çocuk" olması, yani ilâhî bir atâ olarak dünyaya gelmesi, bu 'ilâhî nefes' ve 'atâ' kavramıyla doğrudan ilişkilidir⁴. Bu bağlamda, Şîsiyye Fassı'nın 'Hikmet-i Nefesiyye' olarak anılması, ilâhî lütuf ve atânın nefs üzerindeki düzenleyici ve hayat verici etkisini temsil eder. Bazı âlimler ise 'hikmet-i nefsiyye' adlandırmasına daha fazla meyil göstermişlerdir, zira bu, insan nefsinin sıkıntıları ve onunla ilgili halleri ifade eder⁵. Ancak kaynaklar, İbn Arabî'nin kendi tercihinin 'nefesiyye' yönünde olduğunu açıkça belirtmektedir.