Terzibaba'nın İsmâîliyye Fassı şerhinde altını çizdiği özgün noktalar nelerdir?

Terzibaba'nın İsmâîliyye Fassı şerhi, özellikle Rabb-ı hâs kavramına odaklanarak her sâlikin kendi özel Rabbi ile olan münasebetini vurgular². Bu, sâlikin kendi varlığını Hakk'a teslim etmesi ve Hakk'ın zuhûruna ayna olmasıyla gerçekleşen halîfelik bilinciyle yakından ilişkilidir. Halîfe, kendi başına müstakil bir vücud sahibi olmayıp, Halîk'ın zuhûruna mahal olan bir aynadır. Terzibaba çizgisinde halîfelik, nefsin hilâfet iddiâsından soyutlanması (tezkiye), Hakk'ın hilâfet emânetini izhâra mahal olması (tecellî) ve nihayetinde 'halîfe' ile 'müstahlif' arasında perdesizliğe ulaşma merhalelerini içerir.

Bu bağlamda, "Be" harfinin altındaki nokta, İlâhî ve beşerî benliğin ve altındaki her şeyin kaynağı olan sınırsız, sonsuz bir noktayı temsil eder¹. Âlemde ne varsa, tüm esmâ ve sıfatları câmi olan "Allah" ismi de bu noktaya dâhildir¹. Bu nokta, aynı zamanda mahlûkat sûretlerinde zâhir olan yüce Allah'ın zâtına işarettir, çünkü mahlûkatta ilk zâhir olan O'nun zâtıdır³. "Be" harfinin altındaki nokta, zahir ve bâtın arasındaki dengeyi de ifade eder; hangi tarafa ağırlık verilirse diğer tarafın havalanması gibi⁴. Bu özgün bakış açısı, İsmail Fassı'nın teslimiyet ve rıza ekseninde mârifet-i Rabbâniyye'ye ulaşma yolundaki derinliğini ortaya koyar.