Yahyâviyye Fassı'nda peygamber Hz. Yahyâ'nın hangi sahnesi merkezîdir?

Yahyâviyye Fassı'nda Hz. Yahyâ'nın (a.s.) merkezî sahnesi, onun mânevî mertebesinin bir göstergesi olarak ele alınır. Bu fassın temelinde, bir peygamberin risâletinin ilâhî bir âyetle (mucizeyle) desteklenmesi ve bu âyetin içeriğinin peygamberin doğruluğunu teyit etmesi gerektiği fikri yatar. Kaynakta verilen örnekte, eğer bir peygamberin mucizesi olarak bir duvarın konuşması gösterilse ve o duvar peygamberi yalanlasa bile, peygamberin Allah'ın elçisi olduğu hakikatinin sarsılmayacağı belirtilir¹. Bu durum, peygamberin risâletinin, haricî bir mucizenin zahirî beyanından daha köklü ve ilâhî bir dayanağa sahip olduğunu vurgular.

Hz. Yahyâ'nın selâmının üstünlüğü de bu bağlamda açıklanır. Hz. İsa'nın (a.s.) beşik içinde annesinin işaretiyle konuşması bir mucize olarak kabul edilirken, Hz. Yahyâ'nın selâmı, bu tür bir mucizevî kelâmın dahi ötesinde bir hakikati temsil eder. Yani, Hz. İsa'nın kelâmı bir mucize olarak peygamberliğini ispat ederken, Hz. Yahyâ'nın selâmı, peygamberlik makamının, mucizelerin zahirî tezahürlerinden bağımsız, daha yüce bir ilâhî tasdikle kuşatılmış olduğunu gösterir. Bu durum, Hz. Yahyâ'nın mânevî mertebesinin ve risâletinin derinliğini ortaya koyar¹. Hz. Yahyâ'nın Benî İsrâîl peygamberlerinden olduğu ve Hz. İsa'dan önce Tevrat'a göre hareket ettiği de belirtilmiştir².