Rabbi heb lî mine-ssâlihîn(e)
"Ey Rabbim! Bana salihlerden olacak bir çocuk bağışla."
Sâffât Sûresi
Bu Âyet-i Kerîme ile İbrâhîm (a.s.) ın hayatında bir mertebe daha ileriye gitmek istediğni anlamış oluyoruz. Bilindiği gibi buna “seyr-ü sülûk” ta (veled-i kâlb) derler Kişinin kendi bünyesinde ki gelişiminin seyridir. İçinde gelişen kendi gerçek İlâh-î kimliğidir, (Hıllet) ile bütünleşen vücüd birliğinden sonra meydana gelen yeni bir idrak seyridir. İşte bu hakikat onun kendi varlığından doğan yine kendinin yeni varlığıdır. İşte bu yeni varlığı yetiştirip Hakikat-i Muhammed-î yolunda onu ilerletmeye çalışmaktır.
Yukarıda belirtilen şartı, sadece bir çocuk değil, “Sâlih” bir çocuk talebidir. Çünkü ameli Sâlih, “Sâlih” bir bedende meydana gelir. Ameli Sâlih ise, mânâsı Hakk’ tan fiili kuldan olan ameldir ki, Hakk’tan gelir Hakk’a gider, yâni aslına döner. Nafisten gelen amel ise nefse gider. Aslında bütün işler Hakk’a gider amma Hakk’ın mertebeleri vardır. Fiilin işlendiği mertebe neresi ise oraya gider ve arkasından o fiili işleyicisi de aynı yere gider. Fiili o varlıktan çıkan oğuldur oğul nereye giderse babasını, yâni kendini meydana çıkaranıda yanına çeker babanın bundan ayrı kalması mümkün değildir.[96]
“ İz- -T-B- ”