Eyyûbiyye Fassı'nın ana konusu nedir?

Eyyûbiyye Fassı, Muhyiddîn İbn Arabî'nin Fusûsu'l-Hikem adlı eserindeki 27 Fass'tan biridir ve Eyyûb peygamberin temsil ettiği hikmeti taşır. Bu Fass'ın merkezinde, tasavvuf mâverâsının önemli kavramlarından biri olan teceddüd-i emsâl yer alır. Bu kavram, âlemin her an yok olmaya yüz tuttuğunu ve aynı anda, tam bir hızla başka bir âlemin ortaya çıktığını ifade eder¹. Yani, varlık sürekli bir akış ve yenilenme halindedir; hiçbir şey sabit kalmaz. Bu durum, "bölünmez an" içinde gerçekleşen halk etme ve yok etme niteliği olarak da açıklanır³. Bu tür bir halkın, yani bölünmez anın idraki, perdeli olan fen ehli için imkânsızdır; çünkü bu, fizik ötesi bir gerçeklik olan âlem-i mana ile ilgilidir. Ancak hakikat ehli, bu sürekli yenilenmeyi idrak edebilir. Teceddüd-i emsâl hakkındaki bu ayrıntılı açıklamalar, Fusûsu'l-Hikem'in Şuayb Fassı ve Süleyman Fassı'nda da geçmektedir¹·². Bu, İbn Arabî'nin eserindeki Fass'lar arası kavramsal bağlantıları ve derinlikli yapıyı gösterir.