Murat Derûnî Muhabbet hakkında ne der?

Murat Derûnî, muhabbeti sadece bir duygu olarak değil, aynı zamanda manevî bir ilerlemenin ve Hakk'a yakınlaşmanın aracı olarak görür. O, muhabbeti, "Hakk'ın 'Hû' ile irfan ehli tarafından 'Venefahtu fihi min ruhi' ile nefha ilahiyenin muhabbet sıcaklığı ile oluşan nem ile bulutlar yağmur yüklenir" şeklinde tasvir eder³. Bu ifade, muhabbetin ilahî bir nefesle, yani ruhun üflenmesiyle ortaya çıkan bir sıcaklık olduğunu ve bu sıcaklığın manevî bir yağmur gibi gönüllere hayat verdiğini anlatır. Bu yağmur, "hayat-ilim bulutları ölü beden toprağını ölmeden önce diriltir ve hikmet pınarları fışkırtır"³. Bu benzetme, muhabbetin kalpleri dirilten, ilim ve hikmet bahşeden dönüştürücü gücünü vurgular.

Derûnî'nin ifadelerinde muhabbet, sâlikin Hakk'a duyduğu sevginin bir tezahürü olarak ağlamalarla da ilişkilendirilir. "Sâlik'in hakk muhabbeti ile olan ağlamaları ile gönlünde kulluk hakikati oluşur"³ cümlesi, muhabbetin sadece bir duygu değil, aynı zamanda bir ibadet ve kulluk bilincini derinleştiren bir hâl olduğunu gösterir. Bu, muhabbetin sâlikin manevî yolculuğunda önemli bir itici güç olduğunu ve mücâhedenin tatlandırıcısı olduğunu belirten tasavvufî anlayışla örtüşür.

Ayrıca, Murat Derûnî'nin Necdet Ardıç ve diğer manevî büyüklerine hitaben kullandığı "Hörmet ve Muhabbetle" ifadeleri, muhabbetin tasavvuftaki "muhabbet-i halîfe" (Hak'ın sevdiği kullara duyulan sevgi) türüne işaret eder. Bu, Hak sevgisinin dışa açılan bir vechesi olarak, mürşitlere ve manevî önderlere duyulan saygı ve sevginin bir göstergesidir¹·²·⁴. Bu tür bir muhabbet, aynı zamanda mürşidin müridine yaptığı manevî yoldaşlık ve eğitim olan sohbetin de temelini oluşturur. Derûnî'nin kendi şiirinde geçen "Rahmeti muhabbetin şem’in, Hakikat-i Muhammedin gemin" dizeleri de muhabbetin rahmet ve hakikatle olan derin bağını ve bu bağın Hz. Muhammed'in (s.a.v.) yolunda bir gemi gibi yol gösterici olduğunu ifade eder⁵.