Necdet Ardıç (Terzibaba) Rûhullâh hakkında ne der?

Necdet Ardıç, tasavvufî irfan geleneğinin önemli mürşitlerinden biri olarak, Rûhullâh kavramına özel bir önem atfeder⁴. O, Rûhullâh'ı öncelikle Hz. Îsâ'nın özel bir lakabı olarak tanımlar. Bu lakabın kaynağını Kur'ân-ı Kerîm'deki Nisâ Sûresi'nin 171. ayetinde geçen "ve kelimetuhû elkâhâ ilâ meryeme ve rûhun minhu" (Hz. Îsâ Allah'ın bir kelimesidir, onu Meryem'e ulaştırdı, ve O'ndan bir rûhtur) ifadesine dayandırır. Terzibaba'ya göre, Hz. Îsâ'nın babasız doğumu, ölüleri diriltme gibi mucizeleri ve Hakk'a urûcu, onun bu Rûhullâh vechesinin birer tezahürüdür.

Necdet Ardıç, "Hz. İsa-Ruhullah" adlı eserinde bu konuyu derinlemesine ele almıştır¹·³·². Bu eserde, Hz. Îsâ'nın Rûhullâh oluşunun, onun ilâhî bir üfleme ile kemâl mertebesine ulaşmış rûhânî yapısını gösterdiğini vurgular. Terzibaba ekolünden gelen müellifler de onun bu görüşlerini tefsir ve tasavvuf serilerinde işlemişlerdir⁵. Genel olarak tasavvufta Rûhullâh kavramı, sadece Hz. Îsâ'ya özgü olmakla kalmayıp, Hicr Sûresi 29. ayetteki "ve nefahtu fîhi min rûhî" (ona kendi rûhumdan üfledim) ifadesiyle her insanın aslî rûhânî yapısına da işaret eder; ancak Hz. Îsâ'da bu rûh kemâl mertebesine ermiştir. Necdet Ardıç'ın eserleri, bu tasavvufî anlayışı modern döneme taşıyan önemli kaynaklardır⁴.